جستجو


بیماری های منتقله از راه جنسی

  • 757

بسمه تعالی

 

 

 

بیماری­های منتقله از راه جنسی (STD)

 

گردآورنده : حامد عبدلی یقینی

استاد راهنما : جناب آقای  امیرفیروزکوهی

 

 

 

 

 

 

 

 

بهار 91

 

بیماری‌های آمیزشی یا عفونتهای منتقله آمیزشی sexually transmitted disease (STD)

venereal disease (VD) نامی کلی برای بیماری‌های گوناگونی است که از طریق انواع روش‌های آمیزش جنسی)آمیزش جنسی دهانی، مهبلی، مقعدی( انتقال پیدا می‌کنند. برخی از این بیماریها از روشهای غیر جنسی نیز منتقل می‌شوند، از طریق سوزن مشترک در معتادان به مواد مخدر تزریقی و یا در زایمان و شیردهی. برخی از این بیماری‌ها علایم و نشانه دارند و برخی نشانه‌ای نداشته و مدتی نهفته می‌مانند اما به دیگران منتقل می‌شوند.

این بیماریها را براساس عامل بیماریزا می‌توان اینگونه طبقه بندی کرد؛

۱. عفونتهای باکتریایی:

۲. عفونتهای ویروسی :

۳. عفونتهای پروتوزوایی :

۴. عفونتهای قارچی :

۵. عوامل انگلی :

البته عوامل غیرمیکروبی مانند شپش عانه و جرب هر چند ممکن است ناحیه تناسلی را درگیر سازند ( مثلا شپش عانه در موهای ناحیه زهار زندگی می‌کند( ولی چون از راه آمیزشی منتقل نمی شوند بلکه از راه تماس مستقیم پوست فرد آلوده با فرد سالم منتقل می شوند، بهتر است جزء بیماریهای منتقله جنسی محسوب نشوند .

چرا بعد از رابطه زناشویی زنان سوزش و خارش دارند ؟

مشکلات مختلف واژن می‌تواند موجب سوزش و خارش آن شود.

سوال: اگر بعد از رابطه ‌جنسی دچار سوزش و خارش در ناحیه واژن می‌شوم، یعنی چه مشکلی دارم؟

پاسخ: ازآنجاکه این علائم تاثیرات طبیعی رابطه‌ جنسی نیستند، می‌توانند نشانه این باشد که مشکلی در ناحیه واژن شما وجود دارد.

مشکلات مختلف واژن می‌تواند موجب سوزش و خارش آن شود، مخصوصاً بسیاری از عفونت‌ها که البته همه آنها با رابطه‌ جنسی در ارتباط نیستند. در زیر به برخی از این مشکلات اشاره می‌کنیم:

عفونت قارچی:
خارش و سوزش دو نشانه از نشانه‌ های بسیار زیاد عفونت قارچی هستند که کاندیدیاز نیز نامیده می‌شود و بسیار متداول است. علائم دیگر عبارتند از ترشحات غلیظ و سفید رنگ کشک مانند و تورم لب‌های واژن. عفونت قارچی گاهی ممکن است از طریق رابطه‌ جنسی سرایت کند، اما نه همیشه، زیرا دخترهایی که رابطه‌ جنسی ندارند هم ممکن است دچار عفونت قارچی شوند. اگر تصور می‌کنید دچار عفونت قارچی شده‌اید اما تابحال این مشکل را نداشته‌اید، حتماً به پزشک مراجعه کنید. آنهایی که مکرراً دچار عفونت قارچی می‌شوند از داروهای بدون نسخه موجود در داروخانه‌ها که کرم‌های ضدقارچ هستند یا از درمان‌‌های شیاف واژن استفاده می‌کنند.

یک انگل تک‌سلولی که می‌تواند در غده پروستات مردها نیز زندگی کند می‌تواند موجب بروز ترشحات کف ‌مانند زرد-سبز رنگ و همچنین خارش شود. این مشکل با داروهای بدون نسخه قابل درمان نیست و نیاز است به پزشک مراجعه کنید.

واژینیت:
به معنای التهاب واژن است. واژینیت درنتیجه رابطه‌ جنسی یا هر عامل دیگری که توازن عادی واژن را که حاوی باکتری‌هایی که به تمیز کردن واژن و حفظ رطوبت عادی آن کمک می‌کند، اخلال ایجاد می‌کند.

سوزش واژن:
عوامل مربوط به رابطه‌ جنسی که ممکن است موجب سوزش و خارش واژن شوند شامل استفاده از کرم‌ها و ژل‌های اسپرم‌کش یا سایر وسایل جلوگیری از بارداری است. همچنین خانم‌های یائسه، که سطح پایین استروژن در بدنشان گاهی موجب خشک شدن رطوبت واژن‌شان می‌شود، رابطه‌ جنسی برایشان ناراحت‌کننده خواهد بود. کرم‌های واژن که بدون نسخه از داروخانه قابل تهیه هستند و می‌توانند رطوبت واژن را حین رابطه‌ جنسی افزایش دهند، برای این مشکل مفید هستند.

 

واکنش‌های حساسیتی:
این مشکل که نسبت به عفونت تداول کمتری دارد نیز می‌تواند موجب خارش و سوزش واژن بعد از رابطه‌ جنسی شود. خانم‌ها ممکن است گاهی نسبت به مایع منی مرد آلرژی داشته باشند. تشخیص آلرژی‌های مایع‌ منی بخاطر علائم بسیار شخصی که دارند و ممکن است خانم‌ها با پزشک خود درمیان نگذارند، بسیار دشوار است. بعد از تشخیص عفونت، خانم‌هایی که متوجه می‌شوند دچار آلرژی به مایع‌ منی هستند، ممکن است از همسر خود درخواست کنند که از کاندوم استفاده کند. اگر بعد از استفاده از کاندوم علائم قبلی از بین رفت، احتمالاً مشکل حساسیت بوده است.
خودِ کاندوم نیز ممکن است موجب خارش و سوزش واژن در خانم‌هایی شود که به لاتکس، پلاستیکی که برای ساخت کاندوم‌ها استفاده می‌شود، حساسیت داشته باشند. افرادیکه به لاتکس حساسیت دارند، معمولاً با قرار گرفتن در معرض آن پی به حساسیت خود می‌برند. ازآنجاکه حساسیت به لاتکس مسئله‌ای کاملاً جدی است، که حتی ممکن است علائم کشنده و بسیار پرخطری مثل ایجاد مشکل تنفسی داشته باشد، به خانم‌هایی که این مشکل را دارند توصیه می‌شود از کاندوم‌های بدون لاتکس یا وسایل جلوگیری دیگر استفاده کنند.

3 توصیه برای پیشگیری از بیماری های جنسی

هنگام روابط زناشویی از کاندوم استفاده کنید. کاندوم‌های لاتکس احتمال ابتلا به زگیل تناسلی را کم می‌کنند. البته کاندوم همه پوست ناحیه تناسلی را نمی‌پوشاند. بنابراین صد درصد نمی‌تواند از انتقال ویروس جلوگیری کند.

فقط روابط زناشویی سالم داشته باشید. داشتن شرکای جنسی متعدد احتمال آلودگی به ویروس پاپیلومای انسانی را بالا می‌برد. وفادار بودن به همسر این خطر را کاهش می‌دهد.

سیگار نکشید زیرا تحقیقات نشان داده که در سیگاری‌ها خطر ابتلا به زگیل تناسلی بیش از غیرسیگاری‌هاست.

دکتر مردانی فوق‌تخصص بیماریهای عفونی و رییس دانشکده علوم پزشکی شهید بهشتی **** تعریف کلی از بیماری: بیماریهای آمیزشی یا بیماریهای منتقله به دنبال سکس، عفونت‌هایی هستند که پس از تماس جنسی مشکوک با فرد آلوده به فرد غیرآلوده انتقال پیدا می‌کنند. در واقع طیفی از بیماریها هستند که باعث عفونت در دستگاه تناسلی می‌شوند و سکس، تنها راه ابتلا به این نوع بیماری‌هاست. ـ علائم کلی بیماری: در مـردان: به دنبال تماس جنسی نامطمئن و یا داشتن شرکای جنسی متعدد؛ خروج ترشحات چرکی از مجرا یعنی چنانچه آلت تناسلی خود را بدوشند، چرک خارج می‌شود، سوزش و تکرر ادرار، احساس درد در هنگام نزدیکی و بالاخره در برخی از بیماریهای آمیزشی، ممکن است روی خود آلت یک ضایعه یا زخم ایجاد شود که شایع‌ترین بیماری که این علامت را داراست، بیماری «سیفلیس» است. در زنـان: طیف علائم متفاوت است، چرا که برای نمونه بیماری سوزاک در 50 درصد از مبتلایان بدون علامت بوده و در مابقی با ترشحات واژینال عفونی بروز پیدا می‌کند به این ترتیب افزایش این ترشحات درد در هنگام نزدیکی و یا قاعدگی را به همراه دارد. هشدار به آنهایی که رفتار جنسی پرخطر داشته‌اند در زنانی که به بیماری سوزاک مبتلا هستند ممکن است التهابات و عفونت‌ها به دستگاه تناسلی، لوله‌ها و تخمدانهایشان سرایت پیدا کند که ابتلا به بیماری التهابی لگن را در این اشخاص به دنبال خواهد داشت که این بیماری به تدریج باعث چسبندگی‌های لوله و رحم شده که موجب عقیمی فرد می‌شود. ـ سنین شیوع: بیماریهای مقاربتی بیشتر در سنینی که احتمال بروز رفتارهای پرخطر یا سکس بیشترست، دیده می‌شود، که این محدوده سنی به «Sexullactive » شهرت دارد و عمدتا سنین 15 تا 49 سالگی را شامل می‌شود. بدین ترتیب این بیماری در یکسری از افراد از جمله جوانان شیوع بیشتری دارد؛ بویژه آنهایی که به صورت مجرد زندگی می‌کنند و یا آن دسته از جوانانی که در شهرهای بزرگ به سر می‌برند. همچنین، بیماریهای مقاربتی در افرادی که از سطح بهداشتی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی پایین‌تری برخوردارند، بیشتر دیده می‌شود، چرا که تمامی عوامل یاد شده از عوامل مستعدکننده برای ابتلاء به بیماریهای آمیزشی به شمار می‌آیند. یک نکته جالب توجه بیماریهای منتقله از سکس (آمیزشی) در سیاهپوستان بیش از سفیدپوستان شیوع دارد؛ به همین دلیل، آمار مبتلایان به این بیماری در جنوب کشور با شمال آن تفاوت معنی‌داری دارد، چرا که به دلیل اقلیم جغرافیایی و شرایط خاص آب و هوایی، جنوبی‌ها زودتر به بلوغ می‌رسند. سوزاک؛ یکی از شایع‌ترین انواع بیماریهای آمیزشی نام علمی این بیماری، « گونوره» است، که در زنان و مردان دیده می‌شود. اما تفاوت عمدة آن در مبتلایان مونث و مذکر در آن است که سوزاک در زنان در 50 درصد موارد بدون علامت است، درحالی که در مردان 90 تا 95 درصد دارای علایمی همچون «سوزش»، «تکرر ادرار»، «خروج چرک از مجرای ادراری به رنگ زرد مایل به سبز» است. بدین ترتیب فرد به دنبال تماس جنسی مشکوک، پس از یک تا دو هفته متوجه علایم فوق خواهد شد. تـوجـه: معمولا در مسیر ابتلا به بیماری سوزاک، عامل نگران‌کننده بیشتر در مورد زنان مبتلاست. چرا که به دلیل نداشتن علامت بیماری در بیش از نیمی از موارد، عملا باعث شده که به موقع به پزشک مراجعه نکنند. که در صورت تماس جنسی آنها با شرکای جنسی متعدد، دامنة مبتلایان بیماری را گسترش می‌دهند. راههای پیشگیری: بهترین راهکار پیشگیرانه، پایبندی به اصول اخلاقی، ازدواج در سنین پایین و پس از آن نیز حفظ حریم خانواده و عدم تمایل به داشتن شریک جنسی متعدد است. اما چنانچه فردی به هر دلیلی تماس جنسی مشکوک داشت باید برای پیشگیری از ابتلا به بیماریهای آمیزشی یعنی مقاربت مطمئن، حتما و الزاما از کاندوم استفاده کند. راههای درمان: خوشبختانه بیماریهای آمیزشی به ویژه سوزاک بسیار قابل علاج بوده و با تجویز آنتی‌بیوتیک به صورت کوتاه مدت، بهبودی حاصل می‌شود و عمدتا دارو درمانی مؤثری دارند و در ایران در دسترس است. * فقط چنانچه در صورت عدم تشخیص به موقع و درمان مناسب، برای فرد ایجاد عارضه می‌کند سایـر مـوارد غیر از این بیماریها (سیفلیس، سوزاک و عفونت‌های کلامیدیایی) بیماریهای دیگری نیز هستند که جزء بیماریهای عفونت‌های دستگاه تناسلی به شمار می‌آیند؛ همچون «هرپس» که ویروسی است و زخمهایی را در دستگاه تناسلی زنان و مردان ایجاد می‌کند. این ضایعات معمولا آبدار و وزیکولر بوده و فرد موقع نزدیکی، درد زیادی را متحمل می‌شود. این بیماری از مرد به زن و بالعکس قابل انتقال است؛ از این‌رو توصیه می‌شود که حتما برای مقاربت از کاندوم استفاده شود.

 

 

 

شناخت بیماریهای مقاربتی در زنان

متاسفانه این روزها شیوع بیماری‌ها و عفونت‌هایی که از طریق ارتباطات جنسی منتقل می‌شوند، بسیار گسترده‌تر شده و بسیاری از افراد در معرض خطرات ناشی از این بیماری‌ها قرار دارند.

دکتر سعید جمشیدی، فوق تخصص بیماری‌های عفونی و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شیراز در این باره توضیح میدهند :
آقای دکتر! بیماری‌های مقاربتی چه تعریفی دارند؟

بیماری‌های مقاربتی ناشی از عفونت‌های آمیزشی هستند که واگیر دارند و به‌طور عمده از طریق آمیزش جنسی با فرد آلوده انتقال می‌یابند. البته این عفونت‌ها در بیشتر کشورها شایع بوده و کشور ما نیز از این قاعده مستثنا نیست اما آمار نگران‌کننده‌ای نداریم.
باید گفت نقص در تشخیص و درمان اکثر این بیماری‌ها در مراحل اولیه ممکن است عوارض و مشکلات شدیدی از جمله نازایی، بارداری خارج از رحم، عفونت رحم و لوله‌های رحمی، سرطان‌های دستگاه تناسلی زنان، ناهنجاری‌های مادرزادی نوزادان، مرگ و میر داخل رحمی و یا دوره نوزادی و دردهای مزمن شکمی را ایجاد کند اما اکثر آنها اگر در مراحل اولیه تشخیص داده شوند، قابل درمان هستند.

آیا بیماری‌های مقاربتی در خانم‌ها شایع‌تر است؟
بله، محیط دستگاه تناسلی زن به گونه‌ای است که احتمال ابتلای زنان به عفونت‌های تناسلی بیشتر از مردان است و این عفونت‌ها برای زنان مسایل و مشکلات بیشتری به وجود می‌آورند اما مردان هم در اثر عفونت‌های تناسلی ممکن است دچار ناباروری، درد طولانی‌مدت و بیماری‌های خطرناک (ایدز، هپاتیت و…) شوند.

این بیماری‌ها بیشتر با چه علایمی بروز می‌کنند؟
یکی از علامت‌های مهم عفونت‌های آمیزشی وجود زخم و ترشحات غیر عادی است و اکثر خانم‌های مبتلا به این بیماری‌ها با مراجعه به پزشک از درد زیر دل، مقاربت دردناک، ترشحات مهبلی، خون‌ریزی زیاد و طولانی‌مدت، سوزش ادرار، عادت ماهیانه دردناک، تب و گاهی تهوع و استفراغ و خون‌ریزی در فواصل عادات ماهیانه یا در زمان نزدیکی، وجود ترشحات چرکی، زخمی یا شکننده بودن دهانه رحم و زخم تناسلی شکایت دارند.

سوزاک یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مقاربتی است. این بیماری‌ در خانم‌ها چه علایمی دارد و از چه طریقی منتقل می‌شود؟
سوزاک یک بیماری عفونی قابل درمان و منتقله از طریق تماس جنسی است. باکتری ایجاد کننده سوزاک می‌تواند مجاری تناسلی، دهان و رکتوم را در هر دو جنس درگیر کند.
بانوان اکثرا بدون علامت هستند اما افزایش ترشحات مهبلی، سوزش به هنگام خروج ادرار و خون‌ریزی‌های نامرتب قاعدگی هم می‌تواند علایم ابتلا به این بیماری باشد.
در هر صورت، مجرای تناسلی و گردن رحم فرد مبتلا آلوده‌کننده است. در اینجا باید تاکید کنم که همه عفونت‌های آمیزشی علامت ندارند. به همین علت برای تشخیص دقیق لازم است از معاینه یا آزمایش کمک گرفته شود. در هر حال این بیماری از طریق ارتباط دهانی، مهبلی، مقعدی و همچنین از طریق مادر آلوده به فرزند در هنگام بارداری منتقل می‌شود.

در مورد سیفلیس هم که جزو بیماری‌های مقاربتی است، توضیح می‌دهید؟
سیفلیس در اثر تماس مستقیم با یک زخم از شخص مبتلا به شخص سالم منتقل می‌شود. ارتباط دهانی، مهبلی، مقعدی یا لمس کردن قسمت‌های عفونی از جمله راه‌های انتقال این بیماری است و علایم پس از گذشت مدت زمان 2 تا 4 هفته پس از ابتلا به‌صورت زخم‌های شدید گرد و بی دردی در محل عفونی شده پدیدار می‌شوند و مانند سوزاک درمان آنتی بیوتیکی دارد. البته بیماری کلامیدیا هم با استفاده از همین روش درمان می‌شود.

کلامیدیا هم جزو همین بیماری‌ها است؟
بله. کلامیدیا یکی از متداول‌ترین عفونت‌های باکتریایی مقاربتی به شمار می‌رود و در خانم‌ها موجب عفونت دهانه رحم می‌شود. چنانچه این بیماری به موقع درمان نشود می‌تواند مشکلات جدی را برای فرد ایجاد کند. نشانه‌ها و علایم بیماری غالبا بین یک تا 3 هفته پس از ابتلا به صورت افزایش اندک ترشحات رحمی (که در اثر ملتهب شدن دهانه رحم ایجاد می‌شود)، درد زیر شکم، احساس درد هنگام آمیزش جنسی و حتی سوزش و تورم دردناک چشم‌ها آشکار می‌شود اما ممکن است تا مدت زیادی هم نشانه‌ای ظاهر نشود.

همه این بیماری‌هایی که گفتید قابل درمان هستند. آیا بیماری مقاربتی غیر قابل درمان هم وجود دارد؟
تبخال ناحیه تناسلی یکی از مهم‌ترین این بیماری‌ها و یک عفونت ویروسی ناحیه تناسلی است که از راه آمیزشی انتقال می‌یابد. در حال حاضر نمی‌توان تبخال ناحیه تناسلی را معالجه کرد اما با درمان می‌توان علایم بیماری را تخفیف داد و از عود بیماری جلوگیری کرد. داروهای ضدویروسی خوراکی غالبا برای درمان اولین حمله عفونت تبخال ناحیه تناسلی و عود عفونت تجویز می‌شوند و در بعضی از بیماران این داروها ممکن است برای پیشگیری نیز تجویز شوند. البته نوع موضعی مالیدنی این داروها ضدویروسی نیز موجود هستند اما به اندازه خوراکی مؤثر نیستند. تاول‌های دردناک و زخم‌های باز که قبل از آن خارش، سوزش یا احساس آزردگی در ناحیه تناسلی وجود دارد، از علایم ابتلا به این بیماری است. هنگامی که علایم وجود ندارد، ویروس به حالت خفته درآمده است و وقتی که ویروس دوباره فعال شود، علایم باز می‌گردند اما بازگشت علایم به معنای عفونت جدید نیست. از طرفی، تاول‌ها ممکن است به درون مجرای تناسلی تا گردن رحم و نیز پیشابراه گسترش یابند. پس از چند روز، تاول‌ها می‌ترکند و از آنها زخم‌هایی کم عمق و دردناک بر جای می‌ماند که یک تا سه هفته به طول می‌انجامد ولی ویروس برای همیشه در بدن باقی می‌ماند.

زگیل ‌تناسلی هم مشابه تبخال تناسلی غیرقابل درمان است؟
بسیاری از افراد جامعه این‌طور فکر می‌کنند اما ویروس عامل این بیماری (زگیل تناسلی) موجب زگیل در ناحیه تناسلی می‌شود. در ابتدا، زگیل‌های تناسلی کوچک، سفت و بدون درد هستند و ممکن است در ناحیه واژن باشند. همچنین ممکن است در اطراف مقعد به وجود بیایند و اگر در مراحل اولیه درمان نشوند، ممکن است بزرگ شوند و نمایی گل‌کلمی و گوشتی پیدا کنند اما اهمیت این زگیل‌ها در آن است که برخی از آنها ممکن است خطر سرطان دهانه رحم یا سایر سرطان‌های منطقه تناسلی را افزایش دهند. درمان آنها با یک پماد که روی ضایعه مالیده می‌شود، امکان‌پذیر است. البته راه‌های درمانی دیگر نیز وجود دارد که از جمله آنها می‌توان به فریز ‌کردن آن با یک جسم بسیار سرد اشاره کرد که توسط پزشک انجام می‌شود.همچنین برای برداشتن زگیل‌های بزرگ ممکن است نیاز به جراحی باشد

 چگونه می‌توان از ابتلا به بیماری‌های مقاربتی پیشگیری کرد؟
رعایت اصول اخلاقی و بهداشتی در روابط جنسی و نداشتن رفتارهای جنسی پرخطر، وفاداری به همسر و داشتن رفتار جنسی مسوولانه، خویشتن‌داری و اجتناب از روابط جنسی با شرکای جنسی متعدد، استفاده از کاندوم، شستشوی دستگاه تناسلی، ادرار کردن بعد از تماس جنسی، شستشو و انتخاب لباس زیر مناسب از جمله راه‌های پیشگیری از این بیماری‌ها هستند.

 

 

علایم و تشخیص بیماریهای منتقله جنسی و درمان آنها

اگر شما در معرض ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی هستید، باید در فواصلی از نظر این بیماریها بررسی گردید زیرا همانطور که گفته شد ممکن است برخی از این بیماریها حتی بدون هیچ علامتی فرد را مبتلا کنند. همچنین بسیار مهم و لازم است که شما علایم شایع این بیماریها را بدانید تا در صورت مشاهدة آنها، حتی با وجودیکه علایم به نظر شما خفیف باشد، بلافاصله به پزشک مراجعه نمایید.
بعضی از علایم شایع این بیماریها عبارتند از:

•سوزش در ناحیة تناسلی
•خارش در ناحیة تناسلی
•خارج شدن ترشحات از پیشابراه و یا واژن
•زخم در ناحیة تناسلی، دهان و یا مقعد
•زگیل در ناحیة تناسلی و یا مقعد
•لمس توده در ناحیة تناسلی و یا مقعد
•بوی بد و متعفن از ناحیة تناسلی
•تخلیه مدفوع دردناک
مجدداً قابل تأکید است که از آنجا که در بسیاری از موارد این بیماریها می توانند بدون علامت ظاهر شوند، لازم است که افراد در معرض خطر دائماً از نظر این بیماریها بررسی شوند. بسیاری از علایم مانند: زخمها، دانه‌های پوستی و ترشحات ممکن است برای مدتی خاموش شوند که این به معنای درمان بیماری نیست. بسیاری از ویروسها ممکن است دوره‌ای بدون علامت و دوره‌ای علامت‌دار شوند و در هر حال در بدن باشند.
پزشک معمولاً بعد از گرفتن شرح حالی از نحوة فعالیت جنسی، به دقت ناحیة تناسلی، مقعد و دهان را معاینه می‌کند و ممکن است از ترشحات و یا زخمهای باز نمونه بگیرد. گاهی نیاز به آزمایش ادرار می‌شود و یا ممکن است به آزمایش خون نیار باشد.
در صورتیکه پزشک به شما گفت که شما مبتلا به یک عفونت منتقلة جنسی شده‌اید، ‌می‌بایستی شریک جنسی خود را مطلع نمایید تا این فرصت را به او بدهید که او نیز مورد بررسی و در صورت نیاز درمان به موقع قرار گیرد. اگر به شریک جنسی خود اطلاع ندهید، او در صورت ابتلا در معرض بیماری خطرناک‌تر قرار می‌گیرد و شما نیز ممکن است خود مجدداً آلوده شوید

درمان و پیشگیری بیماریهای منتقله جنسی
درمان بر اساس تشخیص دقیق نوع بیماری توسط پزشک به شما پیشنهاد می‌گردد. بیماریهایی که توسط باکتری و انگل بوجود می‌آیند مانند: سوزاک، سفلیس، کلامیدیا و شپش عانه معمولاً با درمان آنتی‌بیوتیک و درمان مخصوص به راحتی درمان می‌شوند.
بیماریهایی که توسط ویروسها منتقل می‌شوند مانند: هپاتیت، ایدز و زگیل تناسلی قابل درمان کامل با دارو نیست و درمانهای موجود به کنترل بیماری کمک می‌کند و ممکن است موفقیت‌آمیز نباشند.
در صورتیکه تاکنون هیچ تماس جنسی نداشته‌اید، به هیچ عنوان در معرض ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی نیستید. با این وجود، بعضی از بیماریها مانند: ایدز و هپاتیت از طریق سوزن آلوده نیز قابل انتقال هستند.
اگرتنها یک شریک جنسی دارید که او نیز شریک جنسی دیگری ندارد و هیچیک قبلا نیز به این بیماریها مبتلا نشده اید، شما در معرض ابتلا به این بیماریها نیستید مشروط به اینکه رابطة جنسی مقعدی و یا دهانی نداشته باشید.
کسانی که شرکای جنسی متعدد دارند به خصوص زمانیکه از تاریخچة جنسی آنان مطلع نیستند بسیار در معرض ابتلا به این بیماریها هستند

در زیر ۷ توصیه‌ برای پیشگیری از ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی پیشنهاد می‌شود:
۱) همیشه و به درستی از کاندوم مردانه استفاده نمایید. استفاده از کاندوم ۱۰۰% تضمین کننده عدم ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی نیست (بخصوص زمانیکه به درستی و همیشه استفاده نشوند) ولی خطر ابتلا به این بیماریها را بسیار کاهش می‌دهد.

۲) بعد از تماس جنسی، ناحیة خارجی تناسلی را با آب و صابون بشورید. شستن و دوش داخل واژن نه تنها کمکی به پیشگیری از بیماریهای منتقله جنسی و یا جلوگیری از بارداری نمی کند، بلکه با از بین بردن سدهای دفاعی طبیعی بدن، خطر این عفونتها و گسترش آن به مناطق بالاتر را اضافه می کند. پس منظور تنها شستشوی دستگاه تناسلی خارجی (مردانه، زنانه) است.

۳) بعد از تماس جنسی، ادرار کنید تا برخی از باکتریهای وارد شده خارج شوند.

۴) در حین قاعدگی، تماس جنسی نداشته باشید در این زمان مستعد انتقال عفونت هستید.

۵) از نزدیکی از راه مقعد اجتناب کنید. درون مقعد و رکتوم میکروبهای فراوانی وجود دارد که می‌تواند عامل بیماریهای منتقله جنسی در مرد و زن باشند. دهان، ناحیة تناسلی مرد و ناحیةتناسلی زن نبایستی با شیء و بخشی از بدن مانند آلت تناسلی مرد که در تماس با مقعد یا رکتوم بوده است تماس پیدا کند در غیر اینصورت خطر عفونت وجود دارد.

۶) از تمیز کردن واژن با دوش اجتناب کنید زیرا که بدینوسیله بسیاری از باکتریهای محافظتی را از بین می‌برید و خطر ابتلا به بیماریهای منتقله جنسی را افزایش می‌دهید.

۷) در هنگام تماس جنسی از چرب کننده‌ها استفاده نمایید و بدینوسیله خطر آسیب مخاطی را کاهش دهید. توجه داشته باشید که اگر از کاندوم استفاده می کنید از استفاده همزمان از چرب کننده های با پایه نفتی مانند وازلین و یا روغن بچه همراه کاندوم اجتناب کنید زیرا که این مواد باعث از بین بردن کاندوم می شوند و در نتیجه خطر حاملگی ناخواسته و انتقال بیماریهای منتقله جنسی وجود دارد. برای چرب کردن می بایستی از مواد با پایه آبی مانند ژل پزشکی استفاده نمایید

شپش‌ ناحیة تناسلی شایعترین بیماری منتقله جنسی انگلی است.
شپش عانه موهای ناحیة تناسلی را آلوده می‌کند و با مکیدن خون فرد آلوده زندگی می‌کند. انتقال آن در حین تماس جنسی ویا حتی از طریق لباسها و اجسام آلوده مانند توالت‌فرنگی و یا ملحفه است. این شپش‌ها باعث خارش می‌شوند. شپش به خودی خود باعث خونریزی از پوست نمی‌شود ولی با خارش ‌دادن محل، خونریزی بوجود می‌آید.
در صورت دقت با چشم غیر مسلح هم می‌توان این شپش‌ها را مشاهده کرد و با یک عدسی ممکن است تخم‌های آنها نیز مشاهده شوند. آنها غالباً به پایة موها یعنی جایی که مو از پوست بیرون آمده است می‌چسبند.
این شپش‌ها با داروهای موضعی که پزشک تجویز می‌کند و یا حتی با بعضی از شامپو‌هایی که در داروخانه‌ها بدون نسخه قابل خریداری است ازبین می‌روند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بیماریهای شایع منتقله جنسی باکتریایی

سوزاک، سیفلیس و کلامیدیا انواع شایع از این گروه هستند که توسط باکتری منتقل می شوند

کلامیدیا
عفونت کلامیدیا می‌تواند ترشح غیر طبیعی از ناحیة تناسلی و سوزش ادرار را بوجود آورد. در صورتیکه این بیماری در زنان درمان نشود، ممکن است عفونت لگنی را بوجود آورد که می‌تواند عامل نازایی یا حاملگی نابجا باشد. حاملگی نابجا زمانی است که جنین به جای آنکه خود را به رحم متصل کند و در آنجا رشد نماید، در لوله‌های رحمی می‌ماند و شروع به رشد می‌کند. از آنجا که لوله‌های رحمی فضایی برای این رشد ندارند، لوله متورم می‌گردد و درد شدیدی را ایجاد می‌کند و حتی ممکن است پاره شود. برای درمان برخی از موارد حاملگی نابجا نیاز به جراحی وجود دارد که به علت آسیب دیدن لولة رحمی، شانس حامله‌ شدن مجدد فرد کم می‌شود و حتی خود ممکن است خطر حاملگی نابجای دیگر را افزایش دهد.
متأسفانه کلامیدیا در برخی از افراد بدون علامت می‌ماند و بدون اطلاع شرکای جنسی از عفونت یکدیگر در صورت عدم رعایت اقدامات محافظتی به آنان انتقال می‌یابد. کلامیدیا با آنتی‌بیوتیک مخصوص قابل درمان است

سوزاک
از علایم اصلی این بیماری خروج چرک از واژن در زن و آلت مردانه در مرد است و ادرار کردن را دردناک و سخت می‌کند.
عوارض جدی و خطرناک سوزاک در زنان اتفاق می‌افتد. سوزاک نیز می‌تواند مانند کلامیدیا به عفونت لگن بینجامد و خطر حاملگی نابجا و نازایی را افزایش دهد. پنی‌سیلین و برخی از آنتی‌بیوتیکهای قوی دیگر می‌توانند سوزاک را درمان کنند

سیفلیس
علایم این بیماری ممکن است بسیار تدریجی آغاز شود یا حتی ناگهان قطع شود؛ به همین جهت ممکن است در ابتدا فرد متوجه بیماری خود نشود. اولین علامت معمولاً زخم باز و بدون درد است که ممکن است بر روی آلت مردانه، اطراف و یا داخل واژن، اطراف‌ دهان، اطراف مقعد و یا حتی روی دستها بوجود آید. سیفلیس در صورتیکه درمان نشود می‌تواند به بیماری بسیار خطرناکتری تبدیل شود که کل بدن را درگیر کند. در این صورت ابتدا دانه‌های پوستی به صورت موقت در بدن ظاهر می‌شود و پس از آن قلب و دستگاه عصبی را آلوده می‌کند. پیشرفت بیماری آرام است و حتی سالها ممکن است طول بکشد تا به درکیری قلب و دستگاه عصبی ختم شود. درمان این بیماری با آنتی‌‌بیوتیک امکان‌پذیر است

 

 

 

 

 

بیماریهای شایع منتقله جنسی ویروسی

سه بیماری شایع در این دسته ایدز، تبخال‌تناسلی و زگیل‌ تناسلی است.

ایدز
ایدز توسط ویروس HIV منتقل می‌شود. این ویروس توان دفاعی بدن را در مقابل عفونتها تخریب می‌نماید و بدن را مستعد ابتلا به سایر عفونتها می‌نماید که گاه حتی می‌تواند کشنده باشد. ویروس HIV علاوه بر انتقال در حین فعالیت جنسی، از طریق سرنگ مشترک در بین معتادان تزریقی نیز قابل انتقال است.
تاکنون هیچ درمانی برای نابودی کامل ویروس ایدز در بدن شناخته نشده است اما برخی داروهایی وجود دارند که می‌توانند تا حدودی بیماری را کنترل کنند یا پیشرفت آنرا به تعویق بیندازند. برای اطلاعات بیشتر در خصوص این بیماری اینجا را کلیک کنید

تبخال ‌تناسلی
مهمترین علامت آن تاولهای دردناک و زخم‌های باز در ناحیة تناسلی است. معمولاً قبل از ظاهر شدن این علائم، فرد احساس گزگز و یا سوزش در ناحیة تناسلی، پاها و یا باسن می‌کند.
در زن‌ها ممکن است زخمها در واژن به صورت مخفی باشند و حتی ممکن است بعضی از زنان، متوجه بیماری خود نشوند!
زخمها معمولاً در ظرف ۳-۲ هفته از بین می‌رود ولی ویروس همچنان در بدن برای همیشه باقی می‌ماند و حتی ممکن است همین زخمها گاه‌به‌گاه مجدداً ظاهر شوند. در صورتیکه این زخمها خیلی شدید باشند و یا تند‌به‌تند ظاهر شوند، با برخی داروها می‌توان آنرا کنترل نمود. همانطوریکه قبلاً نیز گفته شد این داروها نمی‌توانند ویروس را از بدن حذف نمایند، بلکه تنها می‌توانند علایم را کنترل کنند.

زگیل ‌تناسلی
ویروس عامل این بیماری، باعث زگیل در ناحیة تناسلی می‌گردد. در ابتدا، زگیل‌های تناسلی کوچک، سفت و بدون درد هستند، ممکن است در ناحیة واژن و یا آلت مرد باشند، همچنین ممکن است در اطراف مقعد بوجود آیند. اگر در مراحل اولیه درمان نشوند ممکن است بزرگ شوند و نمایی گل‌کلمی و گوشتالو بوجود آورند.
اهمیت این زگیل‌ها در آن است که برخی از آنها ممکن است خطر سرطان دهانه رحم یا سایر سرطانهای منطقه تناسلی را افزایش دهند.
درمان آنها با یک پماد که روی ضایعه مالیده می‌شود امکانپذیر است. درمانهای دیگر نیز برای درمان آن وجود دارد از جمله فریز‌کردن آن با یک جسم بسیار سرد که توسط پزشک انجام می‌گردد. همچنین برای برداشتن زگیل‌های بزرگ ممکن است نیاز به جراحی باشد.

 

 

 

1.عفونتهای باکتریایی

سوزاک یکی از بیماری های مقاربتی

بیمارى‌های مقاربتی بیماری‌هایی هستند که به وسیله ویروس‏، باکتری و یا انگل ایجاد می گردند و از طریق تماس جنسی به بدن منتقل مى‌شوند.

برخی از این بیماری‌ها عوارضی همچون ترشحات تناسلی، درد هنگام ادرار و تورم در ناحیه تناسلی را دارند، اما بسیاری از آنها مانند کلامیدیا ( بیماری عفونی کلامیدیا، ناشی از نوعی باکتری است و موجب عفونت های حاد در اندام تناسلی می شود) در آغاز بدون علامت هستند و عوارض‌شان ماه‌ها پس از ابتلا بروز می‌کند.

سوزاک یا گنوره یکی از این بیماری‌هاست که دکتر محمدرضا رزاقی، متخصص کلیه و مجاری ادراری و عضو هیات علمی دانشگاه علوم‌پزشکی شهید بهشتی، درباره آن توضیح می دهند:

آقای دکتر! بیماری سوزاک معمولا چه سن و جنسی را درگیر می‌کند؟

سوزاک‌ عبارت‌ است‌ از یک‌ بیماری‌ عفونی‌ در دستگاه‌ تناسلی‌ که‌ از راه‌ آمیزش‌ منتقل‌ می‌شود. در کل بیماری‌های مقاربتی یا بیماری‌هایی که در اثر تماس جنسی ایجاد می‌شوند، بیشتر جوان‌ها را درگیر کرده و سن شیوع این بیماری‌ها معمولا بین 18 تا 28 سال است و هر دو جنس زن و مرد را درگیر می‌کند.

سردسته همه این بیماری‌ها از گذشته، چه در دنیا و چه در کشور ما، بیماری سوزاک یا گنوره است که توسط یک عامل بیماری‌زا به نام "نایسریا گنوره آ" ، در اثر تماس جنسی از فرد آلوده به فرد سالم منتقل می‌شود، بنابراین وقتی ما با یک فرد مبتلا به سوزاک مواجه می‌شویم، اولین سوالمان این است که آیا تماس مشکوکی داشته است یا نه؟

دوره تظاهر این بیماری نیز کوتاه‌مدت است و معمولا 3 تا 14 روز پس از تماس مشکوک طول می‌کشد تا بیماری خودش را نشان دهد.

خطر انتقال بیماری تا چه میزانی است؟

خطر انتقال بیماری بعد از یک بار مقاربت برای آقایان 10 درصد و برای خانم‌ها 40 درصد است، یعنی اگر یک مرد سالم با همسرش که آلوده به این بیماری است مقاربت داشته باشد، احتمال آلودگی‌اش 10 درصد است، ولی اگر یک خانم سالم با همسرش که مبتلا به این بیماری است مقاربت داشته باشد، 40 درصد احتمال آلودگی دارد.

 

 

میزان شیوع سوزاک در دنیا و در کشور ما چگونه است؟

در دنیا میزان شیوع بیماری در قسمت‌هایی از آسیا، هاوایی و کالیفرنیا بیشتر است. در کشور ما بعد از انقلاب، این بیماری تقریبا ریشه‌کن شده بود و وجود نداشت، اما اکنون نسبتا زیاد شاهد این بیماری هستیم و متاسفانه تعداد مراجعان با علایم این بیماری، در حال افزایش است.

 

علایم بیماری چیست؟

علایمی که در آقایان دیده می‌شود، بیشتر به صورت خارش، سوزش مجرای ادراری، تکرر ادرار و گاهی دفع خون در ادرار به علت التهاب در مجرا است و چنانچه بیماری درمان نشود، ممکن است میکروب خودش را به قسمت‌های دیگر مانند مجرای انزال و لوله‌های حامل اسپرم و کیسه‌های منی‌ساز و یا حتی به پروستات برساند و در آن جایگزین شده و التهاب پروستات و علایمی همچون سوزش و تکرر ادرار، حس تخلیه نکردن ادرار و ترشحات غلیظ ایجاد کند که نشانه این ها، ترشحی به صورت خود به خود و بدون اینکه همراه با ادرار کردن باشد، است و افراد آلوده از اینکه لباس زیرشان همیشه از این ترشحات آلوده است شکایت دارند. آلودگی با این میکروب همچنین ممکن است سبب ایجاد خارش و تحریک مقعد شود.

اما علایم سوزاک در خانم‌ها به صورت ناراحتی واژینال و ناراحتی لگنی است که ممکن است کمی درد داشته باشد، ولی بیشتر به صورت یک حالت ناخوشایند و ناراحتی است و ممکن است گاهی سوزش ادرار و یا سختی در ادرار کردن هم داشته باشند.

تمامی این علایم می‌توانند به یک عفونت لگنی به‌خصوص در خانم‌ها منجر شوند که سبب چسبندگی لوله‌ها و در نهایت ناباروری گردند. در آقایان هم عفونت در قسمن لوله‌های حامل اسپرم می‌تواند ایجاد چسبندگی و در نهایت ناباروری کند.

بیماری سوزاک به جز دستگاه تناسلی چه جاهای دیگری از بدن را درگیر می‌کند؟ 

بیماری سوزاک معمولا با التهاب مفاصل، التهاب ملتحمه چشم و التهاب مجاری ادراری همراه است.

تشخیص و درمان بیماری چگونه انجام می‌شود؟

اگر شک داشته باشیم که فردی به سوزاک مبتلا شده است، باید ترشحات ناحیه تناسلی او را در محیط آزمایشگاه کشت دهیم و چنانچه نتیجه آزمایش مثبت شد، باید درمان را سریعا شروع کنیم، زیرا اگر درمان دیر شروع شو،د عوارض جبران‌ناپذیری چه برای خانم‌ها و چه برای آقایان در پی دارد.

برای درمان معمولا پزشک از انواع آنتی‌بیوتیک‌ها استفاده می‌کند، ولی آنچه مهم است این است که بعد از پایان دوره درمانی، ترشحات بیمار باید یک بار دیگر کشت آزمایشگاهی شود تا مطمئن شویم که درمان به خوبی انجام شده است. ضمنا تا زمانی که فرد بهبود نیافته است، باید از تماس جنسی خودداری کند تا بیماری را منتقل نکند.

 

آیا هر دو نفر باید درمان شوند؟

بله، برای درمان فرد آلوده، باید همسرش هم مراجعه کند تا هر دو با هم درمان شوند، اما گاهی ممکن است فرد در یک مسافرت خارج از کشور آلوده شده باشد که در این موارد، درمان را فقط برای فرد مراجعه کننده شروع می‌کنیم.

راه پیشگیری از سوزاک چیست؟

داشتن روابط جنسی سالم و مشروع، پرهیز از بی‌بندوباری‌‌های‌ جنسی‌ و روابط خارج از چارچوب خانواده و استفاده از کاندوم.

ضمنا این بیماران‌ باید از نظر سایر بیماری‌های‌ آمیزشی‌ مورد آزمایش‌ قرار بگیرند.

به‌ هنگام‌ درمان‌، باید از ملحفه‌ و روانداز مجزا استفاده‌ شود.

بیماران باید دستان‌ خود را به‌خصوص پس‌ از اجابت‌ مزاج بشویند و از دست زدن به چشمان‌شان خودداری کنند.

 

 

شانــکروئید یا آتشک ( Chancroid )

آتشک یکی از بیماریهای آمیزشی تقریباً شایع در ایران است و اهمیت آن بعلت امکان اشتباه با شانکر ( ضایعه اولیۀ سیفلیس ) سیفلیس در مراحل اولیه و احتمال توأم بودن سیفلیس و آتشک می باشد .

عامل بیماریزا :

عامل بیماری باسیل دوکری است .

بیماریزایی :

میکروب از راه پوست یا مخاط وارد بدن می شود و ایجاد بیماری می کند . دورۀ کمون بیماری 3 تا 5 روز و گاهی زیادتر است و در صورت وجود خراش مخاطی ، ممکن است این دوره کوتاه ، و حتی 24 ساعت باشد .

علائم بیماری :

در محل ورود میکروب ، ابتدا زخم و شانکری ایجاد می شود که سطحی و دردناک است و ترشحات چرکی ممکن است وجود داشته باشد .اغلب باعث تورم غدد لنفاوی مجاور و چرکی شدن و سر باز کردن آنها می شود . محل استقرار بیماری می تواند در روی ناف ، لب ، زبان ، پستان ، ملتحمه چشم و غیره باشد .

منبع بیماری:

منبع بیماری انسان بیمار است و عفونت در زنان ممکن است غیر آشکار باشد .

راه سرایت :

معمولاً انتقال بیماری با تماس جنسی انجام می شود ولی ترشحات و عفونت زخم ها نیز مسری است و همچنین اشیاء آلوده نیز بطور غیر مستقیم می تواندد بیماری را انتقال دهند .

کنترل و پیشگیری :

اصول پیشگیری این بیماری نیز مانند سایر بیماریهای آمیزشی است .

درمان :

برای در مان این بیماری با تجویز پزشک می توان آنتی بیوتیکــهایی ماننــد سولفامیــد ، استرپتــومایسین یاتتـــراسیکلین استفاده کرد .

 

 

سیفیلیس

 یک بیماری مقاربتی میکروبی است که معمولا حاصل یک ارتباط جنسی ناسالم با کسی است که حامل آن باشد. سیفیلیس می تواند واقعا بیماری ترسناکی باشد، چرا که اگر شخص مبتلا تحت درمان قرار نگیرد، می تواند او را دچار عواقب بسیار دردناکی کند. اولین بار سیفیلیس در اروپا و حول و حوش سال های ۱۴۹۰ میلادی کشف شد. این بیماری به طرز وحشتناکی، موجی از ترس و اپیدمی به وجود آورد و کسانی که دچار این بیماری شده بودند نیز <نفرین شدگان> نام گرفتند و از جامعه و حتی بیمارستان ها، طرد شدند. پیش از آنکه درمان موثری برای بیماری در ۵۰۰ سال بعد پیدا شود،کسانی که دچار آن شده بودند، با عواقب بدی همچون دمل های شدید، درد، ضعف بدن، دیوانگی و مرگ روبرو می شدند. کشف پنی سیلین در دهه ۱۹۴۰، بزرگترین پیشرفت این بیماری بود و نتیجه اش کاهش انتشار این مرض و رسوایی حاصل از آن بود. هرچند با کمبود آموزش های لازم و مقاربت های خطرناک جنسی، موجی از آن مجددا در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه،۱۹۹۰ در مناطق شهری گسترش پیدا کرد. به هر حال سیفیلیس در صورتی که در مراحل اولیه تشخیص داده شود، می تواند به سهولت و با وجود آنتی بیوتیک هایی که پزشک در نظر می گیرد و در راس آنها پنی سیلین درمان شود. به هرحال بهتراست شما علائم این بیماری گاه مهلک را بشناسید و در صورتی که به داشتن این بیماری در خود یا اطرافیانتان مشکوک هستید، به پزشک مراجعه کنید و خیلی زود تحت درمان قرار بگیرید.

قدم به قدم با سیفیلیس

سیفیلیس در اثر انتقال نوعی باکتری به نام <ترپونما پالیدوم> که یک باکتری مارپیچ است، ایجاد می شود. این انتقال ممکن است از طریق دهان، مقعد یا واژن در مقاربت جنسی رخ دهد. همچنین سیفیلیس می تواند از طریق یک زن باردار به فرزندش نیز سرایت کند. برای اینکه توهم شما هم از بین برود باید گفت، امکان ندارد که کسی سیفیلیس را از طریق یک دستمال آلوده، دستگیره در یا توالت بگیرد. این بیماری به طور کلی از ۳ مرحله تشکیل شده است که هر کدام از این مراحل علائم مربوط به خود را دارند. مرحله نخست: علائم این مرحله به فاصله ۱۰ روز تا ۳ ماه پس از ورود میکروب به بدن آشکار می شود. در این مرحله، یک زخم قرمز که معمولا بدون درد است و بر روی آلت تناسلی است، آشکار می شود که به آن <شانکر سیفیلیس> می گویند. البته گاهی ممکن است که این زخم روی دهان، زبان، لب یا اطراف مقعد نیز باشد. گاهی اوقات غدد لنفاوی اطراف زخم سیفیلیس، که اغلب در اطراف کشاله ران هستند نیز بزرگ می شوند. معمولا این زخم خود به خود و بدون هرگونه درمانی، محو می شود و از آن تنها یک اثر کوچک به جای می ماند. از این پس مرحله دوم بروز علائم سیفیلیس شروع می شود.

مرحله دوم: در این مرحله است که میکرب سیفیلیس در بین افراد منتقل می شود و اصولا تنها راه انتقال سیفیلیس به غیر از تماس جنسی، در این مرحله است. مرحله دوم: معمولا بین ۳ تا ۶ هفته پس از ایجاد زخم اولیه سیفیلیس پدید می آید. در این مرحله باکتری سیفیلیس در خون جریان پیدا کرده و در تمام بدن منتشر می شود. این مرحله علائم بسیاری را با خود به همراه دارد. شایع ترین علامت، جوش های قرمزرنگی است که در تمام پوست بدن ممکن است مشاهده شود. تب، سردرد، دردهای عضلانی، درد مفاصل و احساس ضعف عمومی و بزرگ شدن غدد لنفاوی نیز از دیگر نشانه های این دوره هستند. البته این علائم در بدن بیمار ممکن است تا ۲ سال به طور مرتب، ناپدید شوند و دوباره ظاهر شوند. در برخی از افراد در پایان مرحله دوم، فرد وارد مرحله ای می شود که نه علا متی دارد و نه مسری است. به این نوع سیفیلیس، <سیفیلیس پنهان> نیز می گویند. به همین خاطر عموما شخص مبتلا هیچ تصوری از ابتلا به آن ندارد.

مرحله سوم و پایانی:سال ها پس از پشت سر گذاشتن مرحله دوم، بعضی از افراد که تحت درمان قرار نگرفته اند وارد این مرحله می شوند. آثار این مرحله از سیفیلیس بسیار ناگوار است و حتی می تواند منجر به مرگ شود. این مرحله ۲ گروه علا ئم عمده دارد. علا ئم عصبی و علا ئم قلبی عروقی.

علا ئم عصبی: اثرات عصبی از مراحل پیشرفته گسترش میکرب است، علا ئم عصبی سیفیلیس که در این مرحله ظاهر می شوند عبارتند از: سکته مغزی، عفونت و التهاب پرده های پوشاننده مغز به نخاع (یا همان مننژیت)، عدم هماهنگی عضلا نی، بی حسی، فلج، کری، مشکلا ت بینایی، اختلا لات شخصیتی و بالا خره زوال عقل.

علا یم عروقی: این اثرات به صورت متورم شدن و التهاب آئورت (که اصلی ترین سرخرگ بدن است) ظاهر می شود که خطر پارگی و خونریزی شدید را به دنبال دارد.

سرایت

سیفیلیس در مراحل اول و دوم خود قدرت انتقال دارد. عامل انتقال بیماری از راه کوچک ترین زخم و خراش روی پوست یا مخاط وارد بدن می شود. البته معمولی ترین راه انتقال همان طور که گفته شد، از طریق رابطه جنسی با شخص آلوده است. روش های دیگر انتقال آن شامل تزریق خون آلوده به این میکرب و تماس مستقیم با زخم (مثلا از طریق بوسیدن) است. مبتلا به سیفیلیس هم می تواند بیماری را به جنین خود منتقل کند.تروپونما پالیدوم به شدت به نور و هوای آزاد حساس است و در برابر تغییرات دما نمی تواند از خود مقاومتی نشان دهد. بنابراین این میکرب تنها می تواند درون بدن انسان زنده بماند و مطمئنا امکان ندارد که از طریق توالت یا حمام مشترک، لباس یا ظروف، کسی به این بیماری مبتلا شود.

عوامل خطر

مقاربت جنسی خطرناک و بدون محافظت، می تواند شما را در معرض خطر ابتلا به سیفیلیس و یا دیگر بیماری های مقاربتی قرار دهد. از آغاز قرن ۲۱ نیز که سیفیلیس مجددا شیوع پیدا کرد، عمده مبتلایان به آن مرد بوده اند و بد نیست بدانید نیمی از این تعداد به ویروس اچ.آی.وی یعنی عامل بیماری ایدز نیز مبتلا بودند. در ضمن فراموش نکنید که شخص با یک بار ابتلا به این بیماری و خلاص شدن از شر آن، مصونیت پیدا نمی کند و ممکن است برای بار دوم نیز به آن دچار شود.

آزمایش و تشخیص

اگر بر روی آلت تناسلی زخم بدون دردی دیدید، به سادگی از کنار آن رد نشوید و به سرعت به پزشک خود مراجعه کنید. زیرا هر کدام از آنها ممکن است علائم ابتلا به سیفیلیس باشد. معالجه در دوره ابتدایی بیماری از عواقب وحشتناک بسیاری مثل انتشار بیماری و عوارض خطرناک آن جلوگیری می کند.برای تشخیص این بیماری، پزشک مقداری از زخم مشکوک را جدا می کند و به آزمایشگاه می فرستد. آزمایش خون هم می تواند حضور پادتن ها را در خون تایید کند. در سیفیلیس پنهان نیز تنها راه فهمیدن و تشخیص بیماری آزمایش خون است.

 

 

عواقب

اگر شما باردار باشید، احتمال زیادی وجود دارد که این بیماری را به بچه ای که در رحم خود می پرورانید، انتقال دهید. زیرا محتویات خون که حامل این میکرب هستند به راحتی از طریق جفت به جنین انتقال پیدا می کنند. آمار نیز نشان می دهد، بیش از نیمی از زنانی که باردار هستند و دچار سیفیلیس فعال هستند، این بیماری را به بچه های خود انتقال خواهند داد. بین یک چهارم تا نیمی از این بارداری ها هم منجر به نقایص مادرزادی می شود.در صورتی که فرزند مادر مبتلا به دنیا بیاید، علائم سیفیلیس ممکن است بلافاصله یا بین ۲ هفته تا ۳ ماه بعد از به دنیا آمدن او آشکار شود. نوزادانی هم که در همان روزهای اول درمان نشوند با عواقب شدیدی روبرو هستند مانند:ناهنجاری های استخوانی ، فرورفتگی پل بینی، ورم مفاصل، مشکلات در بینایی و شنوایی، ناهنجاری های صورت و دندان و در نهایت مرگ. همچنین آمار نشان می دهد، کسانی که دچار سیفیلیس هستند تا پنج برابر بیشتر در خطر ابتلا به ایدز هستند. این امر به دلیل وجود زخم بر روی آلت تناسلی و آسان کردن عبور ویروس به داخل بدن است.

پیشگیری

در صورت تشخیص به موقع، پزشک می تواند به کمک همین آمپول های پنی سیلین معمولی، البته با دوزهای متفاوت، میکروب را در همان مراحل اولیه بیماری از بین ببرد و از پیشرفت بیماری جلوگیری کند. اما در صورت عدم درمان، بیماری به مراحل پیشرفته و در نهایت مرگ می انجامد. البته ممکن است پزشک برای اینکه خیالش از بابت درمان راحت شود، چند وقت یکبار از شما بخواهد یک آزمایش خون بدهید.

کلامیدیا تراکوماتیس (Chlamydia trachomatis)

نوعی باکتری است که می‌تواند قسمتهای مختلف بدن انسان را درگیر کند . (این باکتری اجبارا داخل سلولی است). گونه‌های A، B، Ba or C بیماری تراخم (در چشم)، گونه‌های D-K درگیری دستگاه ادراری تناسلی و گونه‌های L بیماری لنفوگرانولوماونروم (LGV) ایجاد می‌کنند . چون رایجترین شکل کلامیدیازیس درگیری دستگاه ادراری تناسلی است بیشتر به آن می‌پردازیم.

این بیماری عموما از طریق تماس جنسی از راه واژن، آنال و دهان منتقل می‌شود. کلامیدیا از مادر آلوده به میکروب در حین زایمان واژینال به نوزاد منتقل می‌گردد.

کلامیدیا شایع‌ترین بیماری منتقله از راه جنسی (STD) در بریتانیا است . التهاب مثانه (سیستیت)، التهاب واژن (واژینیت)، پروستاتیت، اپیدیدیمیت، سرویسیت (التهاب سرویکس)، بیماری التهابی لگن (PID) و اورتریت (التهاب پیشابراه) از تظاهرات بالینی کلامیدیا هستند.

 

۲. عفونتهای ویروسی :

 

GENITAL)HERPES ) تبخال دستگاه تناسلی

 

 

علیرغم پیشرفت هر روزه دانش پزشکی تبخال تناسلی همچنان یک بیماری جنسی شایع در جوامع محسوب می شود. تبخال تناسلی در مردان و زنان یک بیماری منتقله از راه جنسی است که برای ریشه کنی آن تا کنون روش درمانی قطعی یافت نشده است. عامل بیماری نوعی ویروس است که به ویروس تبخال معمولی شباهت دارد. در واقع این دو ویروس از یک خانواده  به نام هرپس هستند. در این بیماری حملات عود کننده به شکل بروز ضایعات دردناک در پوست و مخاط  ناحیه تناسلی رخ می دهد.

 

 

 

 

علائم تبخال تناسلی:
1- شامل تاولهای کوچک و متعدد در نواحی تناسلی است. که پس از پاره شدن زخمهای دردناک به جا می گذارند که بهبودی آنها در اولین بار ظهور بیماری ممکن است۴-٢هفته به طول بیانجامد. معمولاً اولین عود مجدد چند هفته و یا چند ماه بعد روی می دهد که به این دلیل که ایمنی بدن این بار آمادگی بیشتری دارد تقریباً همیشه شدت و طول مدت درگیری مجدد، کمتر است.
2- درد و سوزش‌ خصوصاً  درهنگام  دفع‌ ادرار وجود دارد.
3- همچنین احساس‌ کسالت، تب و برجسته‌ شدن‌ گره‌های‌ لنفاوی ممکن است وجود داشته باشد. پس از بهبود اولیه، بیماری در اثر عواملی مجدداً شعله ورمی شود ولی معمولا عوارض نادر هستند وجای زخمها نیز معمولاً بر جا نمی ماند.
ویروس در بدن باقی می ماند و شرایط مختلفی مانند ضعیف شدن ایمنی بدن ،استرس، داروهای ضد سرطان، موجب بروز مجدد زخمها می شود ولی دفعات بروز مجدد در طول یک دوره یکساله به تدریج کمتر می شود. بیماری تنها در افراد دچار نقص ایمنی و نوزادان مشکل آفرین است. به همین دلیل لازم است تا زنان باردار مبتلا برای جلوگیری از عفونت نوزاد خود، حتماً در این زمینه با پزشک مشورت کنند.

نشانه های تبخال تناسلی:

١-  احتمال آلودگی بدون وجود علامت وجود دارد.

2- ایجاد برامدگیهای قرمز رنگ،  زخمها به این صورت آغاز می شود.

3- گاهی زخمهای سطحی تبدیل به تاول شده و بعد تاولها پاره می شوند.

انتقال وتشخیص:

ترشحات زخمها  مملو از ویروس بوده و انتقال از طریق تماس با زخمها صورت می گیرد. ممکن است که ویروس تبخال معمولی (هرپس نوع اول) از طریق زخمهای سایر نواحی به ناحیه  تناسلی منتقل شده و موجب ایجاد تبخال شود ولی این مورد به ندرت روی می دهد و هرپس نوع دوم بیشترین نقش را در ایجاد تبخال تناسلی دارد. با  دیدن‌ تاول‌ها تشخیص داده‌ می‌شود، اما می توان مایع‌ داخل‌ تاولها را در آزمایشگاه‌ مورد بررسی‌ قرار داد.

 

درمان:

 درمان شامل استفاده از داروهای خوراکی ضد ویروسی مانند آسیکلوویرو... می باشد انواع موضعی‌  این‌ داروها  نیز موجود هستند اما به‌ اندازه‌ خوراکی‌ مؤثر نیستند. دارو باید توسط پزشک تجویز شود. باید از تماس دست با زخمها خودداری شود برای مصرف داروهای موضعی می توان از دستکش یکبار مصرف استفاده کرد. ارتباط جنسی در این مراحل موجب ابتلای فرد سالم می شود در حال حاضر روشهای متعددی برای پیشگیری از این بیماری توصیه می شود ولی هیچیک از این روشها نمی توانند کاملاً قابل اطمینان باشند. بیشتر افراد مبتلا علامت ندارند و یا علائم خفیفی دارند.حمله  تبخال تناسلی را می توان با داروهای خوراکی و موضعی کنترل کرد.

 

 

پیشگیری:

1- بهترین راه پشگیری،ارتباط جنسی معقول ومطمئن است.
2- زمانی که زخم یا تاول‌ وجود دارد باید از ارتباط جنسی خودداری‌ شود.
3- تا بهبودی کامل از رفتن به استخر خودداری شود.
4-اگرعفونت‌ غیرفعال‌است مخصوصاً اگرعود مکررضایعات و جود داشته‌ باشد، باید از کاندوم‌ استفاده‌ شود.
5- در مواردی که مادر مبتلا میباشد بهترین روش جهت پیشگیری از ابتلای نوزاد، انجام  سزارین به جای زایمان طبیعی است.

 

 

 

زگیلتناسلی (کوندیلوما آکومیناتا Condylomata acuminate(

همراه عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی به وجود می‌آید )ویروس HPV از ویروس‌های DNAدار). ضایعات جلدی پاپول مانند دستگاه تناسلی که خوش‌خیم هستند به رنگ صورتی مایل به گوشتی.

این بیماری تقریبا شایع بوده معمولاً از راه جنسی منتقل می‌شود (تماس پوست با پوست آلوده). تیپ‌های ۶ و ۱۱ این ویروس مسئول ۹۰٪ موارد کوندیلوما هستند. درمان معمول از بین بردن ضایعات با روشهایی مانند لیزر CO۲، نیتروژن مایع و فتودینامیک تراپی با آمینولولونیک اسید می‌باشد. میزان عود ضایعات بالاست. اینترفرون آلفا نیز در درمان بکار می‌رود.

 

 

هپاتیت ب:

هپاتیت چیست ؟ و علل آن کدامند ؟
هپاتیت یعنی التهاب کبد و در میان عوام مردم به یرقان و زردی مشهور است . مهمترین عوامل ایجادکننده آن ویروسها هستند . ویروسها موجودات بسیار ریزی هستند که از فرد آلوده به فرد سالم منتقل می شوند و برای رشد و تکثیر خود به یک موجود زنده نیاز دارند. تاکنون 6 نوع ویروس هپاتیت شناخته شده است که شایعترین آنها ویروسهای هپاتیت آ (A) ، ب (B) و سی (C) هستند .عوامل دیگری مثل داروها ، بیماریهای توارثی و خود ایمنی و مصرف مشروبات الکلی نیز می توانند سبب هپاتیت شوند .

هپاتیت یک معضل جهانی.
امروزه هپاتیت یکی از مشکلات بهداشتی عمده جهان است و 300 میلیون نفر در سراسر جهان حامل ویروس هپاتیت ب هستند . هپاتیت ب پس از بیماریهای سل و مالاریا شایعترین بیماری عفونی و مسری است . سالانه حدود 50 میلیون نفر به تعداد افراد آلوده در دنیا افزوده می شود . بیشتر مبتلایان در کشور پهناور چین و تایوان بسر می برند . شیوع این بیماری در برخی از نواحی آسیا و آفریقا بسیار بالاست و حتی به 20 درصد نیز می رسد . در ایران طبق آمارهای موجود حدود 3% افراد جامعه یا قریب به دو میلیون نفر ناقل هپاتیت ب هستند .

ویروس هپاتیت ب در سال 1965 بلومبرگ (Blumderg) و همکارانش در فیلادلفیا ، با مطالعه سرم دو بیمار مبتلا به هموفیلی متوجه وجود آنتی ژنی شدند که بعدها به آنتی ژن استرالیایی معروف شد و آقای بلومبرگ به دلیل این کشف خود در سال 1977 موفق به دریافت جایزه نوبل شد .
امروزه می دانیم که آنتی ژن استرالیایی همان آنتی ژن سطحی ویروس هپاتیت ب یا HBsAg است . با استفاده از میکروسکوپ الکترونی شکل و ساختمان این ویروس شناخته شده است . به هر حال بخش فعال ویروس در قسمت مرکزی و آنتی ژن سطحی HBsAg در سطح آن قرار دارد . در صورت مثبت بودن HBsAg ، فرد آلوده تلقی می شود . محل زندگی و تکثیر ویروس کبد آدمی است و محصولات آن پس از تولید به درون گردش خون می ریزند .
بدن در برابر عفونت ویروسی از خود دفاع می کند و علیه آنتی ژنهای ویروسی ، آنتی بادی یا آنتی کر ( پادتن ) می سازد . در بسیاری از موراد ، بدن با دفاع خود عفونت را دفع کرده و فقط ردپای آن به صورت مثبت بودن آنتی بادیها ( پادتن ها ) مشخص می شود . در این شرایط علاوه بر رفع خطر ، فرد در مقابل عفونت مجدد مصون می شود و به اصطلاح خود واکسینه شده است .
 

ناقل بیماری هپاتیت
ناقل بیماری هپاتیت به کسانی گفته می شود که ویروس هپاتیت (ب) در خونشان به مدت بیش از 6 ماه وجود داشته باشد ، حال عمومی خوبی داشته باشند و در بررسی آزمایشگاهی اختلالی در کار کبد آنان مشاهده نشود . در چنین شرایطی ویروس به صورت مسالمت آمیز در داخل بدن وجود دارد ولی آسیبی به کبد وارد نمی کند .
 

چگونگی شناسایی ناقلین هپاتیت ب
در اغلب موارد افراد به دنبال اهدای خون و مشخص شدن وجود آلودگی ویروس هپاتیت ب به پزشکی مراجعه می کنند . این افراد معمولا هیچ گونه علامتی ندارند و از آلوده بودن خود نیز اظهار تعجب می نمایند .
مدتی پس از اهدای خون ، سازمان انتقال خون ایران با ارسال نامه و کارتی وجود عفونت در خون ناقلین هپاتیت ب را متذکر می شود و دستورهای بهداشتی را گوشزد می کند .در برخی موارد به دنبال آزمایشات دوره ای وجود عفونت در خون افراد مشخص می شود .
ممکن است به دنبال اطلاع از بیماری خود غمگین و ناراحت شوید . بر اعصاب خود مسلط شوید به فکر آینده خود باشید و برای بررسی بیشتر و کسب اطلاعات به درمانگاه هپاتیت مراجعه کنید .
 

راههای انتقال ویروس هپاتیت ب
همانطور که قبلا ذکر شد تنها مخزن این عفونت انسان است و انتقال آن از افراد آلوده به افراد سالم صورت می گیرد . راههای انتقال عفونت عبارتند از :

  1.   در مناطقی که میزان ناقلین زیاد است ، عفونت احتمالا از طریق انتقال از مادران آلوده به نوزادان ایجاد می شود . عفونت نه از طریق بند نافی ، بلکه از طریق بدن مادر در هنگام زایمان و در جریان تماس نزدیک بعد از آن منتقل می شود . در مطالعاتی که توسط دکتر علویان و همکاران در سال 74 در اهداکنندگان خون انجام شده است ، انتقال از مادر به نوزاد مهمترین راه انتقال در ایران بوده است .

  2.   تماس جنسی با فرد ناقل هپاتیت می تواند به انتقال عفونت منجر شود . برای ممانعت از این امر ، انجام واکسیناسیون و استفاده از کاندوم توصیه می شود .

   3. کارمندان بیمارستانها که در تماس نزدیک با بیماران هستند ، در معرض خطر ابتلای بیشتری هستند . این خطر به دلیل آلوده شدن با خون بیمار مثلا از راه فرورفتن سوزن آلوده به دست و یا از طریق خراشهای پوستی است . این خطر برای جراحان و دندانپزشکان دوچندان می شود .

   4.   استفادهاز خون و فرآورده های خونی آلوده : این مساله عمدتا در چند دهه قبل اتفاق می افتادو چون امروزه در تمامی جهان ( و از جمله ایران ) خونهای اهدایی برای شناسایی ویروس هپاتیت ب آزمایش می شوند ، خون و فرآورده های آن سالم هستند .

    5.  استفاده از وسایل غیر استریل در دندانپزشکی ، سوراخ کردن غیربهداشتی گوش ، خالکوبی و حجامت جزو راههای احتمالی انتقال عفونت تلقی می شوند .

    6.   بند پایانی که خون می مکند ( از قبیل پشه یا ساس های رختخواب ) بخصوص در مناطق گرمسیر ، عوامل مهمی در انتقال عفونت هستند ، ولی شاهدی دال بر تکثیر ویروس در بدن بند پا وجود ندارد .

       چند سئوال

     من مردی 25 ساله هستم و به دنبال اهدای خون متوجه هپاتیت در خون خود شده ام ، آیا انتقال عفونت در دوران نوزادی از مادرم به من صورت گرفته است ؟
آری . اصولا انتقال عامل عفونی از مادر آلوده به نوزادان در اغلب موارد همراه با علامت نیست و اکثر افراد بدون علامت و به دنبال اهدای خون متوجــــــه آلودگی خود می شوند . پیشنهاد می شود مادر ، خواهر و برادرانتان بررسی شوند . در اکثر موارد شواهدی از آلودگی فعلی یا قبلی در آنها دیده می شود .

      یکی از اقوام ما ناقل هپاتیت ب است ، آیا می توانیم جهت مهمانی و صرف غذا به خانه او برویم ؟
هیچ منعی ندارد ، حتی اگر آن فرد آشپز غذای شما باشد . می توانید با اطمینان خاطر ، با او رفت و آمد داشته باشید و از آن غذا با کمال اطمینان میل کنید .

من کارمند یکی از اداره های دولتی هستم ، یکی از همکارانم HBsAg مثبت است ، آیا امکان انتقال هپاتیت از او به ما وجود دارد ؟
 خیر . خوشبختانه تماسهای عادی و روزمره نظیر دست دادن ، در یک اطاق کار کردن ، معاشرت با دوستان و همکلاسیها و افراد فامیل خطر انتقال بیماری را به دنبال ندارد و جای نگرانی نیست . فقط رعایت نکات بهداشتی کافی است .

      آیا امکان انتقال هپاتیت از حیوانات اهلی مثل سگ و گربه و …  به انسان وجود دارد ؟
خیر . بیماری هپاتیت از این طریق منتقل نمی شود .

                 مهمترین راه انتقال ویروس هپاتیت ب در ایران ، از مادران آلوده به نوزادان است .
   مهمترین راه انتقال ویروس هپاتیت ب در غرب از راه مقاربت ، خصوصا خارج از چهارچوب خانواده است .
    بیماری از راه معاشرت معمولی ، غذاخوردن و دست دادن منتقل نمی شود .

 علائم بیماری
با توجه به اینکه در غالب موارد عفونت از مادران آلوده به نوزادان منتقل می شود ، تا سالها علامتی دیده نمی شود .در برخی موارد به دنبال هپاتیت حاد ویروسی فرد دچار حالت ناقلی می شود .در این افراد به دنبال علائم هپاتیت از جمله بی اشتهایی ، ضعف ، بی حالی ، پررنگی ادرار و زردی سیستم ایمنی بدن نمی تواند HBsAg را منفی کند و بعد از 6 ماه با وجود بهبودی ظاهری فرد آلوده باقی می ماند .
خوشبختانه تنها 10 درصد افراد مبتلا به هپاتیت حاد ویروسی دچار حالت ازمان می شوند و ناقل هپاتیت باقی می مانند ولی متاسفانه در صورت انتقال عفونت از مادران به نوزادان ، در غالب موارد حالت ناقل پابرجا خواهد ماند و نوزادان آلوده امروزه خود آلوده کنندگان جامعه فردا خواهند بود .
 

تشخیص
بر اساس اکثر گزارش های علمی بسیاری از کسانی که به ویــروس هپاتیت ب آلــــــــوده می شوند ، از بیماری خود آگاهی ندارند و سالها پس از ابتلا دچار بیماری می شوند . راه تشخیص این بیماری اندازه گیری آنتی ژن سطحی این ویروس یعنی HBsAg  است . در مورد فردی که آزمایش HBsAg وی مثبت است ، تنها نتیجه ای که می توان گرفت ، این است که شخص ، آلوده به ویروس هپاتیت ب است ( یعنی در بدن وی ویروس هپاتیت ب وجود دارد .) آنچه این آزمایش را معنی دار می کند ، حال عمومی بیمــــــار ، وضعیت کبد ( اندازه آن و نتایج آزمایش های تخصصی کبد ) و چند آزمایش دیگر در مورد فعالیت ویروس در بدن است .
دربسیاری از موارد به دنبال کشف یک مورد HBsAg مثبت ، سایر افراد خانواده آزمایش شده و موارد مثبت و بدون علامت شناسایی می شوند .
 

مهمترین مساله در ارتباط با ناقلین هپاتیت ب
از آنجا که این بیماری هیچ گونه علامت ، نشانه و ناراحتی ندارد ولی در خون و بدنشان ویروس وجود دارد ، مهمترین مساله و مشکل در مورد این گروه از افراد ، انتقال ویروس به دیگران است .  در واقع این افراد مهمترین و اصلی ترین مخـزن ویروس هپاتیت ب هستند .
 

پیشگیری
بهترین راه مسلح شدن افراد برعلیه ویروس ، استفاده از واکسن و رعایت دستورات بهداشتی است .
واکسن هپاتیت نوع ب که در حال حاضر استفاده می شود ، در واقع همان آنتی ژن ویروس هپاتیت ب HBsAg است که از خون ناقلین سالم بدست آمده و تغلیظ شده است . نوعی دیگری از واکسن وجود دارد که به روش ژنتیکی ( Recombinant ) تهیه شده است . واکسیناسیون معمولا در سه نوبت و به فواصل یک ماه و 6 ماه از تزریق اول صورت می گیرد .

استفاده از واکسن هپاتیت ب خطر انتقال ایدز و … را به دنبال ندارد و این واکسن کاملا بی خطر است .

چه کسانی باید واکسیناسیون هپاتیت ب انجام دهند .
       1.      نوزادان
       2.      کودکان کمتر از 9 سال
       3.    کادر بهداشتی  درمانی که ممکن است با خون و یا سوزن و یا سایر وسایل آلوده به ویروس در تماس         باشند . این گروه شامل : پزشکان و پرستاران بخشها ، کارکنان بخشهای همودیالیز ، تکنسینهای آزمایشگاه        ، بانک خون و سازمان انتقال خون و …  است .
       4.      دندانپزشکان و کمک دندانپزشکانی که بطور مستقیم با بیمار در تماس هستند .
       5.      بیمارانی که مرتبا دیالیز می شوند .
       6.      والدین ، فرزندان و همسر شخص مبتلا به هپاتیت حاد ب و یا ناقلین هپاتیت ب ( که در ظاهر سالم بنظر می رسند ) .

        واکسیناسیون افراد فوق در درجه اول قرار دارد و اگر تمامی این گروهها واکسینه شدند ، آنگاه بهتر است ( در صورت وجود امکانات کافی ) سایر افراد جامعه نیز واکسینه شوند . در حال حاضر واکسیناسیون همه افراد جامعه در برنامه کشوری نیست به هر حال گروههای در معرض خطر اولویت دارند .

عوارض واکسن هپاتیت ب چیست ؟
عوارض این واکسن بسیار کم و جزیی بوده و ممکن است فقط باعث قرمزی و ورم محل تزریق ، گاهی درد عضلانی خفیف و تب کمتر از 38 درجه سانتیگراد شود که پس از مدتی از بین می رود .

         خوشبختانه واکسن هپاتیت ب در بیش از 90 درصد موارد شخص را در برابر ابتلا به هپاتیت ب ایمن می کند .

چند سئوال و …

         آیا می توان بدون ارزیابی وضع فرد از نظر هپاتیت ب از واکسن استفاده کرد ؟
خیر . گرچه تزریق واکسن حتی به افراد HBsAg مثبت خطردر بر ندارد ولی با توجه به لزوم شناسایی افراد HBsAg مثبت و پی گیری آنان بهتر است پس از مشخص شدن وضعیت بیمار واکسن تزریق شود . 

      آیا کسی که خون خود پادتن ضد ویروس هپاتیت ب یا HBsAg دارد ، نیز باید واکسن بزند؟
خیر . کسانی که در پی ابتلا به هپاتیت و بهبود بیماری ، در خونشان آنتی بادی با عیار مناسب وجود داشته باشد ، نیازی به تزریق واکسن ندارند ، زیرا خود بطور طبیعی واکسینه شده اند .

       چگونه می توان از تاثیر واکسن اطمینان حاصل کرد ؟
با انجام آزمایش خون و اندازه گیری پادتن ضد ویروس هپاتیت ب (HBsAb) یکماه تا سه ماه پس از تکمیل واکسیناسیون می توان مشخص کرد که آیا واکسن تاثیر داشته است یا خیر .

           تزریق واکسن هپاتیت ب در طول دوران بارداری بلامانع است و هیچ اثر بدی روی جنین ندارد .

ازدواج و ناقلین هپاتیت
هیچ مانعی برای ازدواج خانمها و آقایان ناقل هپاتیت ب با افراد سالم وجود ندارد .
توصیه می شود تا در صورت منفی بودن HBsAg در طرف مقابل ( همسر آینده ) ، واکسیناسیون ضد هپاتیت ب انجام شود . خوشبختانه خطر انتقال عفونت در زندگی زناشویی سالم حتی  بدون انجام واکسیناسیون زیاد نیست ( هر چند نباید واکسیناسیون فراموش شود )
زنانی که ناقل هپاتیت هستند ، در زمان پریود ( عادت ماهیانه ) چه نکاتی را باید رعایت کنند ؟
در خون قاعدگی نیز ویروس هپاتیت ب یافت می شود ( البته در کسانی که ناقل هستند )، لذا این افراد باید دقت کافی در مورد آلوده نشدن محیط کار و سکونت مبذول دارند و جهت شستشوی محلهای آلوده به خون از محلول گلوتارآلدئید ( سایتکس ) رقیق شده استفاده کنند .
 

حاملگی در خانم های ناقل هپاتیت ب
        زنانی که ناقل هپاتیت ب هستند ، آیا می توانند حامله شوند ؟ اگر حامله شوند ، چقدر احتمال دارد که فرزند آنها به هپاتیت مبتلا شود و باید چه کاری انجام دهند ؟
آری ، می توانند باردار شوند . تنها مسئله ای که برای این نوزادان ممکــــن است اتفاق بیفتد ، ابتلا به هپاتیت ب است که در  حدود40 درصد موارد اتفاق می افتد ( این آمار از 10 تا 90 درصد متغیر است ). برای اینکه احتمال عفونت نوزاد کاهش یابد ( وحتی به نزدیک صفر برسد ) باید بلافاصله پس از تولد کودک ، ایمونوگلوبولین و واکسن هپاتیت ب به نوزاد تزریق شود . به همین دلیل اگر ناقل هپاتیت و حامله هستید ، حتما خود را از این مساله مطلع کنید . پزشک پس از زایمان ، بدن نوزاد را به دقت و با احتیاط می شوید و ظرف 12 ساعت ایمونوگلوبولین هپاتیت ب ( آمپول HBIG ) را روی یک ران و اولین واکسن هپاتیت ب را ( حداکثر در 7 روز اول پس از تولد ) روی ران دیگر نوزاد تزریق می کند ، و نوبت دوم واکسن پس از یکماه و نوبت سوم واکسن شش ماه پس از نوبت اول تزریق می شود . کودک شما باید پس از چند روز و نیز 9 تا 12 ماه بعد از تولد از نظر وجود آنتی ژن سطحی هپاتیت ب (HBsAg  )  مورد آزمایش قرار گیرد . در صورت اتخاذ این تدابیر ، امکان ابتلای نوزاد شما به هپاتیت ، به کمتر از 10 درصد خواهد رسید . به هر حال اگر تعداد کافی بچه دارید ، از حاملگی مجدد بپرهیزید  .

         کلیه زنان باید در دوران بارداری از نظرHBsAg   مورد آزمایش قرار گیرند.

عاقبت ناقلین هپاتیت ب
در اکثر موارد شواهدی دال بر تخریب و التهاب سلولهای کبدی دیده نمی شود و در واقع یک سازش و همزیستی بین ویروس و سیستم دفاعی بدن به وجود آمده است و این سازگاری تا سالیان دراز ممکن است باقی بماند و بیمار مشکل کبدی پیدا نکند و ویروس همچنان در حالت نهفته تا آخر عمر باقی بماند . از هر 100 نفری که به این حالت مبتلا هستند ، سالیانه 1 تا 2 نفر ویروس را از بدن خود پاک کرده و آزمایش  HBsAg  آنها منفی می شود . تعداد بسیار کمی از این افراد در عرض چند سال ، دچار عود بیماری شده و به اصطلاح فعالیت ویروس در بدن آنها مجددا از سر گرفته شود . به همین دلیل است که به حاملین هپاتیت ب توصیه می شود تا جهت معاینه و انجام آزمایش های کبدی و بررسی وضعشان هر 6 ماه یک مرتبه به پزشک معالج خود مراجعه کنند .

        بهتر است ناقلین هپاتیت به صورت دوره ای ( هر 3 تا 6 ماه ) از نظر عملکرد کبد بررسی شوند تا در صورت تبدیل به هپاتیت مزمن ، تشخیص و درمان سریعتر صورت گیرد و از تخریب بیشتر کبد جلوگیری شود .

آیا امکان ابتلای ناقلین هپاتیت ب به سیروز وجود دارد ؟
در درصد کمی از بیماران که اختلال در کار کبد به صورت پیشرونده ادامه یابد ، این احتمال وجود دارد . خوشبختانه امروزه با عرضه  داروهای جدید امکان جلوگیری و یا به تاخیر انداختن این روند وجود دارد.
 

رژیم غذایی در ناقلین هپاتیت ب
هیچ گونه محدودیت غذایی توصیه نمی  شود . تنها افراد  چاق باید از مصرف چربی خودداری کنند و وزن خود را کاهش دهند .
بقیه افراد می توانند همانند سایر افراد سالم غذا بخورند .
 فعالیتهای ورزشی و روزانه در ناقلین هپاتیت ب
محدودیتی برای انجام امور روزانه وجود ندارد . کسانی که دچار خستگی می شوند از فعالیتهای ورزشی سنگین خودداری کنند .
 

مصرف سایر داروها در ناقلین هپاتیت ب
به طور معمول ممنوعیتی در مصرف داروهای معمول مثل مسکن ها ( استامینوفن و … ) آنتی بیوتیکها در ناقلین وجود ندارد و به هر حال نباید در مصرف این گونه داروها زیاده روی کرد .
 

آیا امکان ریشه کنی ویروس به وسیله دارو وجود دارد ؟
داروهایی که در حال حاضر در درمان هپاتیت مزمن ب استفاده می شوند، بیشتر در جلوگیری از پیشرفت بیماری موثرند . از این داروها می توان آلفا-انترفرون را نام برد . به هر حال در موارد بسیار نادری با استفاده از این دارو ویروس از بدن کاملا حذف می شود . به دلیل عوارض و احتمال عدم پاسخ به درمان ، مصرف این داروها در ناقلین هپاتیت توصیه نمی شود .

آیا با تعویض خون می توان از شرHBsAg  خلاصی یافت ؟ 
خیر.

توصیه های لازم به ناقلین هپاتیت ب :

      1.   دلسرد و افسرده نباشید . با توجه به طبیعی بودن آزمایش های تخصصی کبدی مثل سایر مردم شاداب زندگی کنید و دستورات لازم بهداشتی را رعایت کنید .
2.   برای معاینه و انجام آزمایش های خون هر 6 ماه یک بار به پزشک مراجعه کنید .
3.   کلیه اعضای خانواده تان ( خواهر ، برادر ، پدر ، فرزند ، همسر و هر کس دیگری که با شما زندگی می کند )، باید علیه هپاتیت ب واکسینه شوند .
4.  از مصرف مشروبات الکلی بپرهیزید .
5.   در صورت مراجعه به دندانپزشکی ، آزمایشگاه ( برای انجام آزمایش ) ، پزشک و اصولا هر جای دیگری که امکان انتقال ویروس از شما به دیگران وجود دارد ، حتما آنها را از آلوده بودن خود آگاه کنید .
6.  هیچ گونه محدودیتی در زندگی خود به وجود نیاورید .
7.  از استعمال دخانیات بپرهیزید .
8.  از ریش تراش ، مســــواک ، ناخن گیر ، شانه و برس به صـــورت مشترک استفاده نکنید .
9.   در صورت شستشوی کافی و دقیق ظروف غذا با آب جوش و محلول ریکا امکان انتقال بیماری به دلیل استفاده از این وسایل وجود ندارد . به هر حال برای اطمینان بیشتر می توانید وسایل فوق را مجزا کنید .
10.  تلاش کنید با بیماری خود کنار بیایی .

 

 

 

ایدز

ایدز چیست؟

   HIV حروف مخفف کلمات :    Human : انسان : این ویروس فقط بر انسانها اثر گذار است   Immuno-deficiency : نقص ایمنی :این ویروس باعث ایجاد نقص در دستگاه ایمنی بدن میگردد و مانع از فعالیت صحیح دفاعی بدن  می شود.   Virus :ویروس : این ارگانیسم یک ویروس است و مانند همهُ ویروسها توانایی تکثیر مستقل ندارد، این ویروس با ایجاد تغییراتی در سلولهای انسانی تکثیر و انتشار می یابد.   AIDS حروف مخفف کلمات :    Aquired : اکتسابی : زیرا فرد باید آنرا اکتساب کند و این بیماری جزء بیماریهای ژنتیک نیست.   Immune : ایمنی : بعلت اینکه بر سیستم ایمنی بدن اثر گذار است و کار سیستم ایمنی مبازه برای دفع میکرب، باکتری و ویروسها میباشد.   Deficiency : نقصان : بعلت اینکه باعث ایجاد نقص در سیستم ایمنی بدن میشود و کار آنرا دچار اختلال میکند.   Syndrom : نشانگان: بعلت اینکه شخص مبتلا به ایدز ممکن است دچار انواع متفاوت از نشانه‌های بیماریها و عفونتهای فرصت طلب شود       تفاوت اچ آی وی (HIV) با ایدز (AIDS) چیست؟    اچ آی وی (HIV ) مخفف ویروس نقص ایمنی انسانی است. ویروسی است که سبب صدمه به دستگاه ایمنی بدن می شود .دستگاه ایمنی عفونتها و بیماریها را دفع میکند. هنگامیکه فرد مبتلا به اچ آی وی (HIV ) میشود،ویروس به تدریج شروع به از بین بردن سیستم ایمنی میکند و به این ترتیب بدن نمیتواند حتی با بیماریهای جزئی مقابله کند و فرد مستعد ابتلا به انواع بیماریها میشود. وقتی که پیشرفت ویروس باعث ایجاد بیماریها در فرد گردد،  وضعیتی به نام ایدز (AIDS) ایجاد میشود. در نتیجه، عوامل عفونی و بیماریهای دیگر  فرصت مبتلا کردن انسان را  پیدا‌ می کنند و موجب پیدایش علائم و نشانه‌های گوناگونی در بدن می‌شوند. برخی از این نشانه‌ها اولین بار در سال ۱۹۸۱ میلادی در افراد بالغ جوانی دیده شد که دچار نقص های ایمنی مادرزادی نبودند و این تعجب پزشکان را برانگیخته بود. به همین دلیل مجموعة این علائم را «نشانه‌های نقص ایمنی اکتسابی» یا «ایدز» نام نهادند، چون نمی‌توانستند آن را به بیماری مشخصی نسبت دهند و هنوز عامل آن شناخته نشده بود       کدام افراد با احتمال بیشتری در معرض رخدادهای منجر به سرایت بیماری هستند؟   جوانان   داشتن چند شریک جنسی   شاغلان جنسی   مصرف کنندگان مواد   زندانیان   دریافت کنندگان خون و فراورده‌های آن   زنان و دختران   کارکنان بهداشتی-پزشکی   مسافران حرفه‌ای       اچ آی وی (HIV ) چگونه منتقل میشود؟    اچ آی وی (HIV ) از طریق تماس جنسی با فرد آلوده، از طریق استفاده مشترک از سرنگ یا سرسوزن (جهت تزریق مواد) یا به طور محدودتر از طریق تزریق خون یا فراورده های خونی آلوده گسترش می یابد. (و در کشورهایی که آزمایش اچ آی وی (HIV )  روی خون انجام میگیرد به طور خیلی نادر). همچنین نوزاد یا کودک زنی که مبتلا به اچ آی وی (HIV) میباشد ممکن است قبل یا هنگام زایمان یا از طریق تغذیه از شیر مادر به این ویروس آلوده شود.   کارکنان بخشهای بهداشت و درمان از طریق فرورفتن سوزن آلوده به خون حاوی ویروس به بدنشان یا بعد از ورود خون آلوده به زخم باز یا اعضاء مخاطی (بعنوان مثال چشم یا داخل بینی)، که مورد اخیر کمتر معمول است، به  اچ آی وی (HIV)  مبتلا شده اند.   در آمریکا تنها یک مورد ابتلا بیمار توسط کارکنان بخش بهداشتی وجود دارد که مربوط به آلوده شدن شش نفر توسط یک دندانپزشک مبتلا به اچ آی وی (HIV )  بوده است.در آمریکا ، تحقیقات برروی 22000 بیمار تحت درمان 63 پزشک، جراح و دندانپزشک مبتلا به اچ آی وی (HIV )  هیچ موردی از انتقال اچ آی وی (HIV )  از این طریق را گزارش نکرده است.    بعضی افراد از اینکه اچ آی وی (HIV ) از راههای دیگری منتقل شود ، نگرانند.هرچند که هیچ مدرک علمی دال بر صحت این نگرانیها تا کنون گزارش نشده است. اگر اچ آی وی (HIV ) از راههای دیگر منتقل میشد ( مثلا از طریق هوا،آب یا حشرات )، گستره موردهای گزارش شده ایدز (AIDS) بسیار متفاوت از وضعیت کنونی می بود. بعنوان نمونه اگر پشه ها عامل انتقال اچ آی وی (HIV ) بودند، تعداد بسیار بیشتری کودک و نوجوان مبتلا به ایدز می شدند.   دانشمندان و متخصصین پزشکی اتفاق نظر دارند که اچ آی وی (HIV ) به خوبی نمیتواند در محیط زندگی کند و در نتیجه امکان انتقال محیطی اچ آی وی (HIV ) محدود میباشد. اچ آی وی (HIV ) در مقدار و حجمهای متفاوت در خون، منی، ترشحات مهبلی، شیر مادر، بزاق، و اشک یافت شده است.    با وجودیکه اچ آی وی (HIV ) در میان افراد خانواده ساکن در یک خانه منتقل شده است ولی این شیوه انتقال بسیار نادر میباشد.احتمال میرود این انتقال از طریق تماس پوستی یا غشاء های مخاطی با خون آلوده صورت گرفته باشد.برای جلوگیری از چنین اتفاقات نادری، مراقبتهای لازم در تمام زمینه ها از جمله در منزل باید انجام گیرد تا از در معرض خطر قرار گرفتن افراد با خون افراد مبتلا به اچ آی وی (HIV ) یا افراد دارای ریسک ابتلا به اچ آی وی (HIV ) یا کسانی که ابتلا یا احتمال ابتلای ایشان نامشخص است جلوگیری بعمل آید.برای مثال هنگام تماس با خون یا دیگر مایعات بدن که ممکن است خون قابل مشاهده در آن دیده شود، نظیر ادرار، مدفوع، استفراغ. بریدگیها، زخمها یا ترکهای پوستی مراقبت کننده و بیمار باید با پانسمان پوشش داده شود.دستها و دیگر نقاط بدن باید پس از تماس با خون یا دیگر ترشحات بدن سریعا شسته شوند و سطحهایی که روی آنرا خون پوشانده باید به درستی ضد عفونی شوند.باید از کارهایی که احتمال تماس با خون در آن وجود دارد، نظیر استفاده از تیغ صورت تراشی یا مسواک مشترک، دوری شود.از سوزن و دیگر اشیا برنده در صورت ضرورت پزشکی استفاده شود.(غلاف  سرسوزن را مجدد با دست روی آن قرار ندهید یا سر سوزن را از سرنگ جدا ننمایید.سرسوزن را با استفاده از ظرفهای مخصوص محافظ  بدور ریخته و دور از دسترس کودکان و میهمانان قرار دهید.)       بوسه:تماسهای عادی از طریق بوسه با دهان بسته یا در اصطلاح بوسه عادی اچ آی وی (HIV) را انتقال نمیدهد.به خاطر احتمال تماس با خون هنگام "بوسه فرانسوی" یا بوسه با دهان باز، توصیه شده است که از انجام این عمل با فردی که وضعیت ابتلائش را نمی‌دانید دوری نمایید. هرچند گفته میشود احتمال ابتلا به اچ آی وی (HIV) از طریق بوسه با دهان باز بسیار ناچیز است. مرکز کنترل بیماریهای آمریکا (US CDC ) تنها یک مورد ابتلا به اچ آی وی (HIV) که ممکن است از طریق تماس با خون در حین بوسه با دهان باز باشد را گزارش کرده است.       بزاق، اشک و عرق: در بعضی از بیماران مبتلا به ایدز (AIDS) ،اچ آی وی (HIV) در بزاق و اشک به مقدار بسیار ناچیزی یافت شده است.درک این نکته مهم است که وجود مقدار بسیار ناچیز اچ آی وی (HIV ) در مایعات مترشحه بدن لزوما به مفهوم انتقال اچ آی وی (HIV) توسط این ترشحات نمیباشد. اچ آی وی (HIV) در عرق بدن افراد مبتلا یافت نشده و هرگز دیده نشده است که تماس با بزاق، اشک و عرق بدن فرد مبتلا باعث انقال اچ آی وی (HIV) شود.       فعالیتهایی که انتقال اچ آی وی (HIV ) را تسهیل میکنند :   * تماس جنسی بدون استفاده از کاندوم (کاپوت)   * تماس جنسی در مواقع ابتلا به سایر بیماریهای آمیزشی   * ورود مستقیم خون آلوده به ویروس از طریق سوزنهای تزریق مواد ، تزریق خون یا بعضی فراورده های خونی آلوده، فرورفتن اتفاقی سوزن در سیستمهای خدمات بهداشتی   * انتقال از مادر به نوزاد (قبل یا هنگام زایمان یا هنگام شیردهی)   * از طریق Tatoo، خالکوبی، سوراخ کردن گوش یا دیگر اعضا بدن ، ختنه، طب سوزنی با سوزنها با ابزارهای غیر استریل       شخص از طرق زیر به اچ آی وی (HIV ) مبتلا نمیشود :    * تماسهای روزمره با افراد مبتلا به اچ آی وی (مانند دست دادن )   * اهداء خون ( در صورت استریل بودن وسایل خونگیری )   * شنا کردن در استخر   * نشستن روی توالت فرنگی   * استفاده از رختخواب ، غذا یا ظروف غذاخوری فرد مبتلا.   * از طریق نیش پشه یا گازگرفتگی حیوانات   * از اشک یا بزاق   * استفاده صحیح از کاندوم هنگام تماس جنسی   * استفاده از استخر عمومی   * عطسه و سرفه کردن   درمان ایدز قطعی است.   خیر. درمانی که بتواند ویروس را از بدن فرد مبتلا حذف کند نداریم   خیر. درمانی که بتواند ویروس را از بدن فرد مبتلا حذف کند نداریم. روش مراقبت از افراد مبتلا به اچ آی وی (HIV) روشی است که به آن HAART میگویند که مخفف کلمات Highly Active Antiretroviral Therapy میباشد. (به مفهوم درمان ضد ویروسی بسیار مؤثر) که یک روش  درمانی سخت است که مستلزم همکاری مداوم و فعال فرد بیمار می باشد.   برای بیشترین اثر گذاری داروهای ضد ویروسی باید روی برنامه زمانبندی دقیق و مشخص استفاده شود و در اغلب موارد بیمار باید به نوع غذا و زمان صرف آن توجه کند.   اگر دارو ها بصورت صحیح مصرف نشوند ، ویروس در برابر دارو یا داروهایی که ممکن است بعداً تجویز شود مقاوم میشود.   انواع مختلف داروهای ضد ویروس جهت درمان اچ آی وی وجود دارد و کار تمام آنها ایجاد اختلال در توانایی تکثیر ویروس میباشد که این عمل موجب کاهش انتشار ویروس در بدن شده و دورۀ زمانی را که ممکن است بیماری دیگری بروز نماید را افزایش میدهد و باعث کاهش انتقال ویروس از فرد مبتلا به دیگران میشود.   اغلب پزشکان به خاطر خاصیت مقاومت دارویی ویروس اچ آی وی ترکیبی از داروهای مختلف را برای کاهش میزان حجم ویروس در خون، تجویز میکنند.       تماس جنسی   تماس جنسی هنگامی می تواند سبب سرایت اچ.آی.وی. شود که یک طرف دچار اچ.آی.وی-ایدز باشد (که شاید خودش هم از آن آگاه نباشد) و تبادل یا تماس با مایعات حاوی ویروس (خون، منی و ترشحات پیش از انزال، ترشحات تناسلی زن) رخ دهد. بنابراین تماس جنسی مرد با مرد، مرد با زن، زن با زن در این شرایط می تواند موجب سرایت شود.       اگر آمیزش جنسی قبل از انزال متوقف شود آیا باز هم خطر دارد؟   لازم به ذکر است در مقاربتها حتی اگر انزال (خروج منی از آلت مرد) هم رخ ندهد، امکان سرایت اچ.آی.وی وجود دارد. چون ترشحات پیش از انزال هم حاوی ویروس است.       در صورت ارتباط جنسی با شخص مبتلا (مرد با زن / مرد با مرد)، احتمال مبتلا شدن کدام یک بیشتر است؟   خطر انتقال ویروس اچ.آی.وی. در مردان همجنس گرا بیشتر و تقریبا دو برابر مردان دگرجنس گرا است. همچنین خطر دریافت ویروس در مردان همجنس گرا درافراد مفعول بیشتر است. احتمال انتقال آلودگی در هر بار آمیزش جنسی از مرد به زن (نزدیکی مهبلی) در حدود ۱/۱ درصد است و احتمال انتقال آلودگی از زن به مرد (نزدیکی مهبلی) در حدود ۰/۳ درصد می‌باشد (این ارقام احتمال آماری است).       آیا حتی یک بار تماس جنسی هم ممکن است منجر به سرایت اچ.آی.وی شود؟    بلی با این که احتمال سرایت در یک رابطه جنسی بسیار کم است، هرگز صفر نیست و حتی مردانی وجود دارند که تنها با یک بار نزدیکی با زن اچ.آی.وی. مثبت مبتلا شده‌اند یا زنانی که با یک بار آمیزش با مردان اچ.آی.وی. مثبت دچار شده‌اند.       در چه مواقعی احتمال سرایت از راه جنسی بیشتر می‌شود؟    اگر زخم یا عفونت تناسلی وجود داشته باشد، اگر تماس جنسی با خشونت یا اجبار باشد، اگر فردی شرکای جنسی متعدد داشته باشد و نیز در مقاربت خشک خطر سرایت بیشتر است. همچنین در آمیزش جنسی مقعدی (مقاربت از راه پشت) احتمال سرایت بیشتر از راه مهبلی است. ازدواج موقت (متعه، صیغه) چون معمولاً طرفین سابقه ازدواج های منجر به طلاق یا موقت متعدد با دیگر افراد هم دارند یک عامل گسترش بیماریهای مقاربتی و از جمله ایدز می تواند باشد.       آیا جلق زدن (استمناء) ممکن است موجب ایدز شود؟   جلق زدن به معنی استفاده از دست برای تحریک اندامهای جنسی است که معمولا برای رسیدن به اوج احساس جنسی (ارگاسم) بکار می‌رود و توسط خود فرد یا شریک جنسی او انجام می شود. سرایت HIV در نتیجه جلق زدن تقریباً ناممکن است.       آیا معاشقه (بدون آمیزش جنسی) باعث سرایت می‌شود؟   اچ.آی.وی از راه تماس های سطحی (بوسیدن، در آغوش گرفتن، لمس بدن) که عشق بازی یا معاشقه خوانده می‌شود و کارهایی مثل غذا خوردن در ظروف مشترک، استفاده از حمام یا استخر مشترک انتقال نمی یابد. البته بوسه فرانسوی که با مکیدن لبها و زبان طرف مقابل انجام می شود به لحاظ تئوریک ممکن است باعث سرایت اچ.آی.وی شود، هر چند در عمل موارد سرایت  از این طریق گزارش نشده است.       تماس جنسی دهانی یعنی چه و آیا باعث سرایت می‌شود؟   ورود آلت تناسلی مرد به دهان زن و مکیدن آن یا لیسیدن و مکیدن ناحیه تناسلی زن را تماس جنسی دهانی می‌گویند و به دلیل وجود ویروس در ترشحات جنسی و امکان زخم های بسیار کوچک در مخاط دهان و لثه ممکن است باعث سرایت اچ.آی.وی شود. پس مقاربت دهانی (مکیدن یا لیسیدن آلت تناسلی طرف مقابل چه زن چه مرد) نیز ممکن است منجر به سرایت بشود. برای اینکار استفاده از کاندوم در مردان و یا لفاف محافظ (Dam)برای زنان توصیه می شود.       آیا تماس جنسی با تن فروشان جوان خطر دارد؟   بلی. تن‌فروشان جوانتر و زیباتر چون مشتریان بیشتری دارند به احتمال بیشتری مبتلا به بیماریهای مقاربتی از جمله اچ.آی.وی-ایدز هستند. در اینگونه موارد استفاده از کاندوم ضروری است، هرچند خویشتنداری و وفاداری به همسر قانونی اولویت دارد.       برخی از دختران جوان برای حفظ بکارت تن به مقاربت از راه پشت (مقعدی) می دهند، آیا این کار خطر دارد؟   بلی. علاوه بر این که احتمال سرایت اچ.آی.وی و سایر عفونتهای آمیزشی بیشتر است، خطرات دیگری مانند پارگی عضلات کف لگن و بی اختیاری دفع مدفوع، پارگی مخاط و شقاقهای دردناک و ایجاد فیستولهای مختلف از عوارض مقاربت از راه پشت هستند.   انتقال خون و فراورده های آن اگر بدون اقدامات تشخیصی و ویروس زدایی انجام شود به احتمال بسیار زیاد موجب سرایت اچ.آی.وی. می‌شود، امری که در کشور ما نیز برای بیماران هموفیلی و تالاسمی رخ داده است.       آیا کسی که خون اهداء می‌کند اچ.آی.وی -ایدز می‌گیرد؟   اهدای خون خطری برای فرد اهدا کننده ندارد و تنها دریافت کنندگان خون در معرض خطرند. آزمایش‌هایی روی خون اهدایی انجام می‌شود که اگر نشان دهد خون اهداء شده حاوی اچ.آی.وی است آن را به دیگران انتقال ندهند و البته اهداء کننده را مطلع خواهند کرد تا برای انجام آزمایش‌های تأییدی و مراقب‌های بعدی رجوع کند. البته با وجود انجام آزمایش های تشخیصی بر روی تمام نمونه های خون در حال حاضر، به دلیل منفی بودن نتیجه آزمایش در دوره پنجره ، توصیه می‌شود هر دریافت کننده خون و فراورده های آن  برای آزمایش اچ.آی.وی. اقدام کند.راه دیگر تبادل خون استفاده از سرنگ و ابزارهای تزریق مشترک (مانند پمپ دست ساز) است که مصرف کنندگان مواد مخدر تزریقی به ناچار یا ناآگاهانه از آنها استفاده می‌کنند.       آیا احتمال سرایت از راه پیوند اعضاء وجود دارد؟   پیوند اعضا (کلیه، کبد، لوزالمعده و ...) ممکن است باعث سرایت اچ.آی.وی و برخی ویروسهای دیگر بشود بنابراین قبل از پیوند باید از دهنده عضو با کسب رضایت آگاهانه آزمایشهای لازم به عمل آید.       آیا در کارهای پزشکی امکان سرایت وجود دارد؟   هرگونه عمل جراحی، اندوسکوپی، دیالیز با دستگاه، دندانپزشکی، ختنه، تزریقات، حجامت، و طب سوزنی که در آن شرایط سترون سازی کامل رعایت نشود ممکن است موجب سرایت اچ.آی.وی. و دیگر ویروسها از فرد مبتلا به دیگران شود. در این موارد لازم است تا حد امکان از وسایل سترون یک بار مصرف استفاده شود؛ ابزارهای مقاوم به حرارت‌(مثل برخی ابزارهای فلزی جراحی و دندانپزشکی) در اتوکلاو یا فور و ابزارهای غیرمصرفی نامقاوم (مثل آندوسکوپ) با مواد شیمیایی ضدعفونی شوند که این کارها باید برای هر بیمار انجام شود. البته با توجه به رعایت دقیق این احتیاطهای همه جانبه مواردی که ثابت شده باشد اچ.آی.وی. از مکانهایی مانند دندانپزشکی سرایت کرده باشد در تمام جهان انگشت شمار است.       آیا کارکنان بیمارستانها و درمانگاه ها در معرض خطراند؟   پزشکان و پرستارانی که با بیماران اچ.آی.وی. مثبت سر و کار دارند ممکن است در اثر تماس اتفاقی (فرو رفتن سوزن سرنگ یا تیغ جراحی) به اچ.آی.وی. مبتلا شوند. در ضمن احتمال سرایت از بیمار اچ.آی.وی. مثبت به پزشک بسیار بسیار بیشتر از احتمال سرایت از پزشک اچ.آی.وی. مثبت به بیماران است. در هر صورت با مصرف به موقع داروهای ضدویروسی این احتمال به شدت کم می‌شود. در مواقعی که فرو رفتن سوزن یا موارد مشابه رخ می‌دهد باید در عرض ۷۲ ساعت شروع به مصرف داروهای ضد ویروسی شود. این امر با مراجعه به کلینیک ها و بخش های تخصصی بیماریهای عفونی امکان پذیر است.       آیا در آرایشگاه ها امکان سرایت وجود دارد؟   تاکنون در سراسر دنیا هیچ موردی سرایت از آرایشگر به مشتری یا برعکس اثبات نشده است. اگر در تراشیدن مو، خالکوبی، تاتو، سوراخ کردن گوش شرایط سترون سازی به طور کامل رعایت نشود ممکن است موجب سرایت اچ.آی.وی. و دیگر ویروسها از فرد مبتلا به دیگران شود. در این موارد لازم است مشابه اقدامات پزشکی از وسایل  یک بار مصرف نو (مانند تیغ) برای هر فرد استفاده شود یا ابزارها به طور کامل سترون شوند. توصیه می‌شود هر فرد هنگام مراجعه به آرایشگاه ها وسایل شخصی خود را به همراه ببرد (تیغ، قیچی، شانه، حوله و ...) این امر به ویژه برای پیشگیری از بیماریهای قارچی و انگلی مهم است. اپیلاسیون (کندن موها) ممکن است به پوست آسیب برساند و زخم های بسیار ریزی در محل کنده شدن موها ایجاد کند، بنابراین بهتر است برای آن از وسایل یک بار مصرف استفاده شود و ابزارهای الکترولیز استریل باشند.       چگونگی سرایت ایدر از مادران باردار به نوزادان   مادران باردار اگر مبتلا به اچ.آی.وی. باشند محتمل است که در دوران بارداری یا هنگام زایمان ویروس به فرزند آنان سرایت کند. همچنین شیردادن مادران اچ.آی.وی مثبت به فرزندانشان ممنوع است چون ویروس درون شیر نیز ترشح شده و منتقل می‌شود. انتقال در مراحل مختلف بارداری بدون درمانهای دارویی پیشگیرانه در ۲۵ تا ۴۰ درصد رخ می‌دهد. در صورتی که خانم‌های اچ.آی.وی. مثبت باردار بشوند لازم است داروهایی مصرف کنند که احتمال سرایت به فرزندشان را کم می‌کند. همچنین نوزاد متولد شده از این مادران باید مدتی داروی ضد اچ.آی.وی. بگیرد و شش هفته و ۱۸ ماه پس از تولد آزمایش اچ.آی.وی. بشود تا وضعیت ابتلایش مشخص گردد.   به این انتقال از والدین به فرزند (PTCT) و یا انتقال عمودی می گویند. حدود %70 موارد انتقال، هنگام زایمان، وقتی که نوزاد در تماس با خون مادر قرار می گیرد،‌ اتفاق می افتد.داروهای ضدویروسی می توانند میزان این انتقال را به نصف کاهش دهند. زایمان با روش سزارین و نیز پرهیز از استفاده از روش های آسیب رسان (مانند انبرک های مورد استفاده در زایمان) می توانند باعث کاهش انتقال شوند. این انتقال می تواند در طول بارداری و شیردهی نیز اتفاق بیافتد.       من باردار هستم ، آیا پزشک برای من آزمایش اچ.آی.وی درخواست می‌کند؟   در کشور ما انجام آزمایش برای تمام خانمهای باردار اجباری نیست و در اکثر مواقع پزشکان بدون اجازه شما آزمایش اچ.آی.وی را درخواست نمی‌کنند. بنابراین در مواردی که شما سوابقی از رفتارهای پرخطر خود یا همسرتان را به پزشک گفته باشید یا خود او در معاینه ابتلاء شما به اچ.آی.وی/ایدز را محتمل بداند با شما درباره انجام آزمایش اچ.آی.وی صحبت خواهد کرد.       فوائد انجام آزمایش اچ.آی.وی برای مادران باردار چیست؟   با دانستن وضعیت اچ.آی.وی شما و پزشکتان بهتر می‌توانید برای سلامت خود و جنین تصمیم گیری کنید و اگر مبتلا باشید بتوانید از یرایت بیماری به فرزندتان پیشگیری کنید. همچنین اقدامات مناسبی را انجام خواهید داد تا از سرایت به دیگران جلوگیری شود.       اگر با انجام آزمایش موافقت کنم چه خواهد شد؟   در این صورت پزشک باید قبل از آزمایش درباره نتایج و پی آمدهای دانستن وضعیت اچ.آی.وی به شما مشورت دهد چون ممکن است زندگی شما پس از آن دگرگون شود. اگر جواب آزمایش شما مثبت شود باید آزمایش دومی برای تأیید نتیجه انجام شود. پزشک در مورد بهترین راه های درمان به شما توصیه خواهد کرد. اگر نتیجه منفی باشد به شما در مورد راه های پیشگیری از اچ.آی.وی مشورت داده می‌شود.       اگر از انجام آزمایش خودداری کنم چه خواهد شد؟   اگر انجام آزمایش را نپذیرید پزشک به شما درباره راه های سرایت اچ.آی.وی و اهمیت پیشگیری از آن مشورت می‌دهد و توصیه خواهد کرد که برای برنامه ریزی صحیح درباره خود و فرزندتان آزمایش را انجام دهید.       آیا فرزندم را نیز آزمایش خواهند کرد؟   توصیه می‌شود تمام نوزادانی که از مادران اچ.آی.وی مثبت به دنیا می‌آیند آزمایش شوند. اما اگر وضعیت مادر نامشخص باشد بهتر است ابتدا آن را با آزمایش تعیین کنیم. معمولا بلافاصله پس از تولد و پس از ۶ هفته مصرف دارو از نوزادی که مادرش مبتلاء بوده است آزمایش به عمل می‌آورند.       آیا راهی برای جلوگیری از ابتلاء جنین مادران مبتلاء هست؟   بلی با استفاده از داروهای ضدویروسی می‌توان سلامت مادر را بهبود داد و به میزان زیادی از احتمال ابتلاء جنین کم کرد. توصیه می‌شود این مادران زایمان را به طریق سزارین انجام دهند تا احتمال سرایت به نوزاد کمتر شود. همچنین لازم است این مادران از دادن شیر خود به نوزاد پرهیز کنند.تعداد و نوع داروهای تجویزی ممکن است بر اساس مراحل حاملگی و شدت ابتلای مادر متفاوت باشد.       اگر زنی که مبتلاء است و داروهای ضد اچ.آی.وی می‌خورد باردار شود چه باید بکند؟   هرگز خودسرانه نباید داروهای ضد اچ.آی.وی را قطع کرد. اگر پزشک در سه ماه اول بارداری متوجه آن شود ممکن است از شما بخواهد داروهای خود را قطع کنید یا داروهای دیگری مصرف کنید تا احتمال ناهنجاریهای جنینی کم شود. اما پس از سه ماهگی ممکن است داروهای دیگری را به داروهای قبلی شما اضافه بکند تا خطر سرایت اچ.آی.وی به جنین کم شود.       آیا مادر اچ.آی.وی مثبت باید به بارداری خود خاتمه دهد؟‌   گرفتن حق حیات جنین از نظر اخلاق پزشکی ممنوع است مگر موجب به خطر افتادن سلامت مادر یا جنین باشد. در مورد اچ.آی.وی با توجه به اینکه با داروهای موجود و پرهیز از شیردهی مادر مبتلاء می‌توان در بیش از ۷۰-۹۵ درصد از ابتلاء فرزند پیشگیری کرد لزومی به سقط جنین نیست. (به شرطی که مادر تحت درمان، حمایت و مراقب کافی در کلینیک بیماریهای رفتاری یا مراکز مشاوره مشابه باشد) پس از تولد در شش هفتگی و ۱۸ ماهگی آزمایش های اچ.آی.وی برای مشخص شدن وضعیت ابتلاء کودک انجام خواهد شد. در موارد استثنایی پس از تأیید پزشکی قانونی ممکن است اجازه ختم بارداری از راه سقط درمانی داده شود.       آیا مادران اچ.آی.وی مثبت می‌توانند به کودک خود شیر بدهند؟   اصولاً باید از این کار پرهیز شود. تحقیقات، خطر انتقال از شیر مادر را حدود %22-1 برآورد می‌کنند، و حدود %30 در صورتیکه مادر حین شیردهی، مبتلا شده باشد.   اگر زنی از شیر سینه اش استفاده نکند، به شیشة شیر نیاز دارد تا به کودک شیر خشک دهد که این هزینة زیادی می برد. علاوه بر آن، کودک این زن بیشتر در معرض خطر مرگ، به علت اسهال و از دست دادن آب (که همگی قویاً با استفاده از شیر خشک و فقر مرتبط هستند) قرار می گیرد تا ویروس HIV ، مگر اینکه او بتواند آب را بجوشاند یا استریلیزه کند و امکانات مالی کافی در اختیار داشته باشد تا مطمئن شود که میزان کافی از شیر خشک به کودک می رسد.   بسیاری از زنان به علت ترس از بی آبرویی از شیر ندادن به کودک پرهیز می کنند و نیز اگر شیر خشک تمام شود، ممکن است منجر به تغذیة مخلوط که به نظر می رسد خطرسازترین عمل باشد، شود. به نظر می رسد که شروع زودهنگام تغذیة مکمل می تواند باعث التهاب رودة نوزاد و در نتیجه تسهیل انتقال HIV شود. بنابراین در موارد ناچاری تغذیة انحصاری با شیر مادر به مدت 6 ماه (بدون اینکه حتی به کودک آب داده شود) و سپس از شیر گرفتن آنی و سریع کودک مفید است.       جدول مخاطره رفتاری در سرایت اچ.آی.وی       میزان خطر               نوع رفتار       پر خطر               تماس خون با خون از هر نوع (انتقال خون) اشتراک ابزار تزریق (سوزن، سرنگ، پمپ ، خالکوبی)   آمیزش جنسی محافظت نشده (از پشت یا جلو)   اشتراک بازیچه های جنسی   استریل نکردن ابزارهای دندانپزشکی و جراحی (شامل ختنه، سوراخ کردن گوش و ...)   خطر متوسط               آمیزش دهانی محافظت نشده   اشتراک تیغ ریش تراشی، مسواک،   کم خطر               آمیزش با کاندوم   کم خطر اما محتمل   ( هر چند این اعمال ۱۰۰ درصد سالم نیستند اما تاکنون موارد انتقال از این راه گزارش نشده است)               بوسه عمیق (فرانسوی) (مرطوب)   استمناء دوجانبه  - نعوذباالله   آمیزش دهانی محافظت شده (با کاندوم یا لفاف)بی خطر               پرهیز از رابطه جنسی   بوسه معمولی (خشک)بغل کردن   ماساژ (مشتمال کردن)   هم آغوشی(بدون دخول)   استمناء شخصی (خودارضایی) نعوذباالله           تحقیق برای پیدا کردن واکسن HIV در 10 سال گذشته دائماً در حال پیشرفت است. متأسفانه سرعت پیشرفت مجددی که همه مردم بتوانند از آن سود ببرند نبوده است. حتی اگر تلاشها کنونی برای تسریع اقدامات و برنامه ها برای تولید واکسن موفقیت آمیز باشند. شانس کمی است که واکسیناسیون علیه HIV در مقیاس وسیع تا پایان دهه در دسترس باشد.       بیانیه تعهد :تشویق افزایش سرمایه گذاری در تحقیق در مورد HIV و ایدز در سطح ملی، منطقه ای و بین المللی، علی الخصوص پیشبرد فنآوری های پیشگیری قابل اجرا و قابل انجام، مثل واکسیناسیون، میکروب کش ها، و تشویق پیش بینی آمادگی برنامه های قانونی و تجاری برای تسهیل دسترسی به واکسن در هنگامی که در دسترس قرار گیرد. (پاراگراف 89)   جلسه عمومی سازمان ملل راجع به HIV و ایدز ژوئن 2001 نیویورک.       چرا پیدا کردن واکسن HIV آنقدر مشکل است؟    سالانه 400 تا 500 میلیون دلار آمریکا صرف تحقیق روی واکسن HIV می شود که بیشتر آن صرف تحقیقات پایه می گردد. موسساتی که درگیر تلاش جهانی برای تولید واکسن HIV هستند عبارتند از: (IAVI) موسسه بین المللی واکسن ایدز، موسسه کنترل پیشگیری بیماریهای ایالات موسسه فرانسوی (ANRS) Agence Nationale depe cherbes surles IAA ، اتحادیه اروپا ( از طریق برنامه Eurovac) و شرکتهای مختلف فنآوری زیستی و دارویی. برنامه هیا کشوری واکسن AIDS در استرالیا ، کانادا، ژاپن ، سوئد انگلستان، ایالات متحده آمریکا در حال انجامتد. کشورهای با درآمد کم و متوسط (شامل برزیل، چین، کوبا هائینی، هند کینا، آفریقای جنوبی، تایلند، ترینداد و توباکو و اوگاندا) نیز در برنامه های تولید واکسن و آزمایشات آن فعالانه در گیرند. WHO و UNAIDS فعالانه این برنامه های کشوری واکسن AIDS را حمایت می کنند.   علی رغم تمام این تلاشها، شکل خاص ویروس HIV پیدا کردن واکسن را مشکل و گران کرده، افتراق HIV از سایر بیماریهای عفونی است که ویروس مستقیماً به سلولهای سفید خون که مجوز باش پاسخ ایمنی بدن حمله می کند و آنها را در کنترل عفونت پیشگیری بیماریها ناتوان می سازد.   واکسنهای «معمول» بر پایه یک میکرو ارگانسیم کامل (ویروس یا باکتری) که کشته یا غیر فعال شده قرار دارند که در مورد ایدز که می تواند به عفونت منجر شود مطمئن نیستند. واکسنهای آزمایشی HIV بنابراین شامل قسمتهایی از ویروس هستند، که تولید واکسن را پیچیده تر می کند.   گوناگونی انواع HIV موجب پیچیدگی بیشتری است. گونه مختلف ویروس HIV شناخته شده در سراسر جهان توزیع دارد. محققین فعلاً نمی دانند که آیا یک واکسن پوشش دهنده کلی امکان پذیر است یا اینکه برای هر نوع واکسن ویژه لازم است. شایع ترین انواع HIV زیر گونه های A و C هستند ، که در مناطق مختلف آفریقا وجود دارد. اما اکثر واکنشهای فعلی روی آن انجام می شود تمامی ژنیتکی زیر گونه B را پوشش می دهند در کشورهای پر درآمد غالب هستند.   در آخر اینکه، واکسن HIV برای بخش خصوصی یک «سرمایه گذاری پر خطر و کم در آمد» است. تنها قسمتی بخاطر این مسئله است که بیشترین نیاز بریا واکسن در بین کشورهای کم درآمد است. یک مانع بزرگتر ـ لااقل در حال حاضر ـ دانش ناکافی از اینکه چگونه ویروس پاسخ طبیعی ایمنی بدن را از بین می برد و باالطبع دقیقاً پاسخ های ایمنی خاصی که برای پیشگیری و کنترل عفونت HIV لازمند ناشناخته است.   تولید واکسن HIV یک پروسه سخت است. واکسنهای آزمایشی ابتدا روی حیوانات تجربه می شوند، بهترین کاندیدها برای آزمایش روی انسان انتخاب می شوند. آزمایش پس از آن روی داوطلبان سالم انجام می شود. آزمایشات مرحله I زوی 20 ـ 40 داوطلب برای امتحان درست بودن واکسن در برانگیختن پاسخ اختصاصی ایمنی HIV انجام می شوند. آزمایشات مرحله II روی صدها داوطلب برای امتحان صحت و بررسی قدرت پاسخ ایمنی انجام می شوند. آزمایشات فاز III حدود 4 سال طول می کشند آزمایشات در اجتماع روی هزاران داوطلب را شامل می شوند،‌که گروهی از آنان واکسن دریافت می کنند، در حالیه بقیه گروه کنترل هستند. این آزمایشات ، در ورای پیچیگیهایی قانونی، علمی و اخلاقی حفاظت واکسن در برابر ایدز یا ایجاد ایدز با واکسن را بررسی می کنند.   نتایج تشریحی اولین آزمایشات فاز III روی یک منتخب روی gp120ین خارجی HIV) در سال 2003 مشخص می شوند. اولین کار آزمایی مرحله III روی 5400 داوطلب در ایالات متحده، کانادا و هلند از 1998 در جریان است و روی زیر گونه B طراحی شده. دومین کار آزمایی مرحله III در 1999 در تایلند شروع شد و زیرگونه B و E که در این مناطق شایع است روی 2500 داوطلب انجام شد. برنامه ریزی برای شروع یک کارآزمایی فاز III دیگر در تایلند در سال 2003 انجام می شود و واکسنهای منتخب دیگری وارد کار آزمایی های فاز I و II می شوند.   در نایروبی در ژوئن 2000 دانشمندان دولتها و موسسات آفریقایی برای ایجاد یک واکسن آفریقایی گردهم آمدند. آنها می خواهند حداقل یک کار آزمایی موثر تا سال 2007 داشته باشند.    فراهم آوری واکسن:      در حالیکه دسترسی به یک واکسن قابل مصرف سالها طول می کشد. بحث نحوه اجرای آن زمانی که موجود آید شروع شده است. معمولاً واکسنها هنگامی به کشورها متوسط و کم درآمد می رسند که هزینه های خود را در کشورهای پر در آمد جبران کرده باشند. این مسئله برای واکسن HIV که نیاز سرعت دسترسی و قابلیت خرید دارد قابل قبول نیست. مکانیسم های که دسترس به واکسن HIV را در کشور پرو کم درآمد به طور همزمان ممکن می سازند  خیلی قبل از تولید آن برای فراهم آوری برای افرادی که به آن نیاز دارند، لازم است.   موسسات بین المللی واکسن ایدز و سایرین تغییر رویه های قابل توجهی در تولید، ثبت، قیمت گذاری، خرید و پخش نسبت به وضع فعلی پیشنهاد می کنند. در میان بقیه موارد احتیاج به هماهنگ سازی مقررات کشوری و روش های بین المللی که اجازه و مصرف واکسن را مدیریت می کنند. لازم است یک دغدغه مهم فنآوری،‌ ایجاد ظرفیت لازم تولید، حمایت آن با تخمین صحیح نیاز به واکسن خاص است. بسیاری از دغدغه های اطمینان از دسترس و قابل خرید بودن واکسنها مشابه آنهایی است که مربوط به داروهای ضد رترو ویروس بود. قیمتهای متفاوت، و حمایت تجاری تقریباً کاملاً برای کشورهای کم درآمد ضروریند. مشاوره تکنیکی و همکاری آژانسهای بین المللی ضروری است. معماهای سیاسی نیز وجود دارند. از آنجا که واکسیناسیون برای همه به سرعت قابل دسترسی نیست، سود و زیان ها برای مشخص ساختن محل  تمرکز اولیه باید سنجیده شوند. سیاستگذاران باید تصمیم نگیرد که چه بکنند اگر واکسن اولیه کم اثر باشد یا اینکه عوارض جانبی قابل توجهی داشته باشند.    WHO UNAIDS و IAVI در یک تحقیق برای تخمین نیاز و مصرف احتمالی واکسنهای پیشگیری براساس 2 سناریو: یک واکسن کم / متوسط الاثر (تأثیر 30% یا 50%) و یک واکسن موثر (90% ـ 80% تأثیر) تشریک مساعی می کنند. یک برنامه واکسیناسیون که از واکسن کم / متوسط الاثر استفاده می کند، نیاز به مشاوره رفتار مثبت جدی دارد و نباید اقدامات پیشگیری فعلی را بطئی کرد. و اینکه، زمانی به نظر می رسد که بیشترین تأثیر را داشته باشد که واکسیناسیون در مردمی که بیشتر در معرض HIV هستند انجام پذیرد. یک واکسن با تأثیر بالا در قسمت بزرگتری از جامعه قابل توزیع است.   اگرچه پیش بینی مصرف واکسن در نبود اطلاعات قیمت خود واکسن، نیازهای توزیع ( مثل اینکه آیا واکشن به انبار سرد احتیاج دارد، مصرف دهانی در مقابل مصرف تزریقی و غیره) مشکل است، مطالعه نتیجه گرفت که مصرف احتمالی بسیار کمتر از نیاز تخمینی است. هم برای واکسنهای متوسط / کم اثر و هم برای واکسنهای با تأثیر بالا.   بدنامی منحصر به فرد HIVو ایدز مصرف واکسن را هنگامی که در دسترس قرار گیرد تحت پوشش قرار می دهند. تبعیضی که جوامع در معرض عفونت ایدز در بر می گیرد، جلوی مراجعه اشخاص برای واکسیناسیون می گیرد. مخصوصاَ اگر برنامه ها تمرکز روی افراد پر خطر برای ابتلا داشته باشند.   هنگامی که یک واکسن موثر HIV در دسترس قرار گیرد. جامعه جهانی و کشورهای گرفتار تصمیمات مهمی برای نحوه مصرف آن باید اتخاذ کنند. سرمایه گذاری فوق العاده ای روی کنترل پیشگیری HIV و ایدز نیاز خواهد بود.   در نهایت اینکه این سرمایه گذاری فوق العاده می تواند منجر به بازگشت سرمایه بعد از چند سال در نتیجه کنترل همه گیری می شود.  

۳. عفونتهای پروتوزوایی :

تریکومونیازیس بیماری عفونی دستگاه ادراری - تناسلی زنان و مردان بوده که توسط تک یاخته تاژکداری به نام تریکوموناس واژینالیس ایجاد می شود . انتقال بیماری به طور عموم از طریق مقاربت و در مواردی از طریق تماس مستقیم ، یا استفاده از ابزار و وسایل مشترک می باشد . تشخیص این عفونت به جهت تحت کلینیکی بودن ، یا سیر مزمن آن در برخی مواقع دچار اشکال می شود . لذا جهت تشخیص قطعی علاوه بر معاینه های بالینی باید ، از روش های آزمایشگاهی استفاده کرد . طی تحقیق حاضر که بر روی 750 نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستان های هدایت ( وابسته به سازمان تامین اجتماعی ) ، شهید اکبر آبادی تهران ( وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران ) و بیمارستان دکتر شریعتی ( وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران ) انجام گرفت ، 39 نفر از آنان از نظر آلودگی به تریکوموناس واژینالیس ( 2/5 درصد ) مثبت بودند .

خارش مهبل ، مشکل شایعی که بیشتر اوقات خانم ها را به اشتباه می اندازد

خارش خودش بیماری نیست اما می تواند علا‌مت بیماری های متعددی محسوب شود.
اغلب زنان وقتی که دچار خارش ناحیه تناسلی می‌شوند و ترشحات آنها زیاد می‌شود، فکر می‌کنند دچار عفونت قارچی مهبل شده‌اند و معمولا بعداز این حدس به سراغ یکی از داروهای بدون نسخه می‌روند، غافل از اینکه خارش می‌تواند علامت اولیه بسیاری دیگر از مشکلات و عفونت‌های تناسلی از بیماری‌های مقاربتی گرفته تا حساسیت پوستی باشد. بنابراین اگر با مراجعه به پزشک مطمئن نشده‌اید که عفونت قارچی دارید، وقت و پول خود را هدر ندهید.
مطالعات متعددی نشان داده‌اند که علامتی مانند خارش نمی‌تواند مشخص کند که شما دچار چه مشکل و بیماری‌ای شده‌اید، بنابراین ممکن است به راحتی در تشخیص اشتباه کنید و در‌این صورت درمان برای شما دور از دسترس خواهد شد.

 

 

کدامیک از این سه علت؟
اگر خارش در نتیجه عفونت مهبل ایجاد شده باشد، معمولا سه حالت ممکن است وجود داشته باشد.

یا <واژینوز باکتریال> در کار است که شایع‌ترین عفونت مهبل است، یا <عفونت قارچی> و یا <تریکومونیازیس.> متخصصان می‌گویند، بهترین راه تشخیص بین عفونت‌ها مشاهده علایم نیست بلکه آزمایش ترشحات مهبل است.
اول: واژینوز باکتریال
این عفونت، زمانی رخ می‌دهد که تعادل میکروارگانیسم‌هایی که در مهبل زندگی می‌کنند، بهم خورده و دچار کاهش شوند. بنظر می‌رسد که واژینوزباکتریال با فعالیت جنسی نیز ارتباط داشته باشد، اما چگونگی آن را هنوز پزشکان نمی‌دانند. دوش مهبل (شستشوی مهبل با مواد خاص ) نیز خطر آن را افزایش می‌دهد.
در واژینوزباکتریال، باکتری خاصی به نام <گاردنلا واژینالیس> بیش از حد رشد می‌کند و زیاد می‌شود، بطوری‌که منجر به کاهش تعداد باکتری‌های محافظی به نام لاکتوباسیل شده و موجب ترشحات سفید مایل به خاکستری مهبل، خارش و بوی بد آن می‌شود. وقتی متخصص ترشح مهبل را زیر میکروسکوپ بررسی کند، سلول‌هایی را که توسط باکتری فوق (گاردنلا) پوشانده شده،‌ مشاهده می‌کند و همچنین می‌تواند ( PHاسیدیته) مهبل را اندازه بگیرد.
در واژینوزباکتریال این میزان بالاتر از حد طبیعی است (یعنی قلیایی می‌شود.) در نهایت ممکن است آزمایشات دیگری نیز انجام گیرد‌. واژینوزباکتریال با مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها درمان می‌شود. واژینوز اگر درمان نشود، می‌تواند منجر به بیماری التهابی لگن و در پی آن عوارضی چون نازایی‌، ‌حاملگی خارج رحمی یا زایمان زودرس شود.
دوم: عفونت قارچی
دومین عفونت شایع مهبل، عفونت قارچی است که آن هم به دنبال تغییر در محیط مهبل روی می‌دهد. در یک عفونت قارچی، معمولا‌رشد بیش از حد <کاندیدا آلبیکنس> منجر به خارش و سوزش و گاهی ترشح سفید غلیظ و پنیری شکل می‌شود. عفونت قارچی معمولا بدنبال مصرف آنتی بیوتیک‌ها (بدلیل از بین بردن باکتری‌های طبیعی محیط مهبل) و قرص‌های ضدبارداری روی می‌دهد. علاوه بر این،‌ این بیماری در شرایط زیر شایع است: زنان حامله،‌ زنانی که دیابت دارند، زنانی که لباس زیر تنگ می‌پوشند که پارچه آن از موادی ساخته شده که تهویه مناسبی ندارد و همچنین زنانی که از دوش مهبل و اسپری‌های بهداشتی زنانه استفاده می‌کنند.
بهتر است زنان از دوش مهبل (شستشوی مهبل با مواد خاص) و اسپری استفاده نکنند و در عوض از صابون‌های ملایمی که ماده پاک کننده قوی ندارد،‌ استفاده کنند.


متخصصان و ماماها می‌توانند عفونت قارچی را با یک معاینه فیزیکی و بررسی میکروسکپی ترشحات مهبل تشخیص دهند. با این وجود ممکن است برای اثبات تشخیص، نمونه را جهت کشت به آزمایشگاه بفرستند. عفونت قارچی با داروهای ضد قارچ درمان می‌شود که بصورت کرم، شیاف یا قرص دردسترس است. زنانی که عفونت‌های عود کننده دارند ممکن است با تجویز اسیدبوریک بصورت کپسول مهبل، تسکین یابند.
این اسید با تغییر اسیدیته )PH( مهبل، از رشد قارچ‌ها جلوگیری می‌کند.

 

البته زنانی که قبلا عفونت قارچی را تجربه کرده‌اند و در معرض خطر بیماری‌های مقاربتی نیستند، می‌توانند در صورت وجود علایم فوق،‌ داروهای بدون نسخه را امتحان کنند، اما اگر علایم تا دو سه روز از بین نرفت باید حتما به مراقب بهداشتی خود (ماما یا پزشک) مراجعه کنند.
سوم: تریکو مونیازیس
سومین عفونت مهبل تریکومونیازیس (تریک) است که نوعی بیماری مقاربتی بوده و به دنبال آزمایش میکروسکپی ترشحات مهبل، تشخیص داده می‌شود. تریکومونیازیس همیشه علامت ایجاد نمی‌کند. اما اگر علامت‌دار باشد،‌ خارش و سوزش و ترشحات زرد مایل به سبزی که بوی گند می‌دهد را موجب می‌شود. در این صورت مرد و زن (دو شریک جنسی) باید با دارویی به نام <مترونیدازول> درمان شوند و از مقاربت درطول درمان خودداری کنند تا عفونت از بین برود.

 

 

علت دیگری هم هست؟
علل شایع دیگری که بعد از تریکومونیازیس می‌توانند خارش و سوزش و ترشح ایجاد کنند عبارتنداز:سوزاک، کلامیدیا و هرپس. بنابراین قبل از اینکه نتیجه بگیرید خارشتان در اثر عفونت قارچی است و خوددرمانی کنید، لازم است با خودتان رو راست باشید که آیا خودتان یا همسرتان در معرض ابتلا‌ به بیماری‌های مقاربتی قرار گرفته اید یا نه؟
اگر چه همه زنان مبتلا،‌ علایم سوزاک یا کلا‌میدیا را ندارند اما آنهایی که علامت‌دار هستند معمولا خارش و سوزش هنگام ادرار را تجربه می‌کنند. کلا‌میدیا با بررسی نمونه گردن رحم یا نمونه ادرار از نظر کلا‌میدیا مشخص می‌شود. بطور مشابه سوزاک نیز با بررسی نمونه ترشحات، تشخیص داده می‌شود. هر دو این بیماری‌های مقاربتی با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شوند. درمان سوزاک و کلامیدیا بسیار بحرانی است، چرا که به آسانی از طریق روابط جنسی حفاظت نشده منتقل شده و می‌تواند عوارضی چون بیماری التهابی لگن و نازایی ایجاد کند.
برخلاف سوزاک و کلامیدیا، هرپس عفونت عود کنند‌ای است که به‌وسیله ویروس ایجاد می‌شود. در زمان بروز بیماری، ویروس از سلول‌ عصبی که در آن زندگی می‌کند، به پوست مهاجرت کرده و موجب تاول‌های خارش‌دار در ناحیه تناسلی می‌شود. هرپس با داروهای ضدویروسی درمان می‌شود.
پوست‌های حساس
تمام افرادی که خارش ناحیه تناسلی دارند، دچار عفونت نیستند، در بسیاری از زنان، مشکل خارش فرج است که خارجی‌ترین قسمت دستگاه تناسلی زنانه است.

دو مشکل شایع پوستی که می‌توانند خارش ناحیه فرج را سبب شوند، <درماتیت تحریکی> و <درماتیت‌ تماسی> هستند. درماتیت زمانی رخ می‌دهد که پوست با یک ماده شیمیایی مثلا صابون‌های تند و پاک‌کننده‌های قوی تحریک شود. درماتیت تماسی هم واکنش آلرژیک سیستم ایمنی به یک ماده است، مثلا عطریات و مواد نگه دارنده می‌توانند موجب تحریک واکنش آلرژیک شوند. به کسانی که پوست آنها در ناحیه فرج حساس است، خودداری از مواد معطر و استفاده از پاک کننده‌های ملایم برای شستن لباس‌زیر و خشک کردن پوست و لباس بعد از شستشو، توصیه می‌شود. برای تسکین پوست حساس می‌توانید از لیف گرم و مرطوب یا شستن در وان آب گرم استفاده کنید.

بعضی زنان نیز ممکن است با استفاده از داروهای ضدالتهاب موضعی چون هیدروکورتیزون (نوعی استروئید) بهبود یابند. البته در موارد شدید، مصرف استروئید خوراکی ضروری است.
زنانی که پسوریازیس پوستی و اگزما دارند نیز ممکن است در ناحیه تناسلی دچار همین علایم شوند. پسوریازیس یک بیماری سیستم ایمنی است که می‌تواند جوش دانه‌های قرمز پوسته‌ پوسته در ناحیه فرج بدهد، اگرچه این حالت خیلی نادر است. اگزمای پوست‌های خشک نیز می‌تواند در فرج خارش ایجاد کند که در هوای خشک زمستان این حالت بدتر می‌شود. در هر دو حالت فوق استروئیدهای موضعی یا خوراکی که خارش و التهاب را تسکین می‌دهد، تجویز می‌شود.
امروزه با توجه به شیوع اصلاح و تراشیدن موهای ناحیه تناسلی، فولیکولیت مهبل (یک نوع عفونت باکتریایی فولیکول مو که منجر به ورم خارش‌دار آن می‌شوند) نادر نیست، بخصوص در زنانی که زیر 52 سال دارند. فولیکولیت با آنتی‌بیوتیک‌های موضعی یا خوراکی درمان می‌شود و البته رعایت بهداشت در تراشیدن موها برای پیشگیری لازم است.
اما و هزار اما...
مسلماً بعضی خارش‌ها و ترشحات فقط به‌علت قسمتی از دوره طبیعی هورمونی بدن است که این نوع خارش در زمانی که بسیار آزاردهنده باشد با پارچه مرطوب و کرم هیدروکورتیزون، تسکین داده می‌شود.
اگرچه بعضی خارش‌ها و ترشحاتی که می‌آیند و می‌روند طبیعی هستند اما اگر طولانی شود بهتر است به پزشکتان مراجعه کنید، حتی اگر به منظور تجدید اطمینان شما از طبیعی‌بودن مسئله باشد.
پس اگر می‌خواهید درمان شوید، باید بر تردید خود نسبت به ملاقات پزشک به‌دلیل خارش تناسلی غلبه کنید. برای بررسی پزشکی علل خارش، همین بهانه بس‌که با اطمینان درمان کردن، بهتر از درمان حدسی بیماری است
.

۴. عفونتهای قارچی :

قارچ های تینیا و عفونت های قارچی پوست

  همه گیری و علت شناسی اپیدمیولوژی و اتیولوژی

 عفونت قارچی پوستی (Tinea) باعث جوش می شود. عفونت های قارچی متداول عبارتند از تینیا پدیس (Tinea Pedis)، تینیا کورپریس (Tinea corporis) و تینیا کروریس (Tinea cruris). تینیا پدیس متداولترین عفونت قارچی پوستی شناخته شده و سالانه بیش از 25 میلیون را در آمریکا مبتلا کرده است. یکی از راههای انتقال این قارچ استفاده از سوناهای بخار است چون محیط گرم و مرطوب سونای بخار بهترین موقعیت برای رشد این قارچ است .

 بیماری های قارچی پوست، مو و ناخن

 عفونت قارچی (Tinea) یک بیماری قارچی است که عامل بیماری زا =  پاتوژن ها در لایه های شاخی پوست یا ناخن باقی می مانند. این بیماری ها برای قسمت های مختلف بدن نامگذاری شده اند مانندTinea pedis = در پاها Tinea cruris = در کشاله رانها  وTinea corporis = در بدن. این عفونت ها (Tinea) اصولاَُ به عنوان عفونت قارچی شناخته شده و این به دلیل مشخصه زخم ها است. در حقیقت  زخم های Tineaدارای اشکال متفاوت هستند.بیمارانی که سازگاری ایمنی ندارند، با بازگشت شدید یا مکرر بیماری مواجه می شوند، مخصوصاً در مورد کاندیدیازیس مری، درمان نگه دارنده شدید با مصرف روزانه فلوکونازول 100 تا 200 میلی گرمی توصیه می شود. در بیماران با موارد ضعیفتر و یا غیر مکرر مصرف دوره دوم پروفیلاکسی توصیه نمی شود. دلایل تجویز نشدن پروفیلاکسی عبارت اند از: وجود درمان های موثر برای دوران حاد، خطر گسترش ارگانیسم های پایدار، و هزینه درمان است. بیماران باید در طول 2 تا 3 روز از بیماری تسکین یابند. تسکین کامل بین 7 تا 10 روز رخ می دهد. درمان باید تا زمانی که تمام علایم رفع شود ادامه پیدا کند. اگر موقعیت و شرایط ادامه پیدا کند یا بدتر شود باید به یک متخصص برای درمان کامل مراجعه کرد.  دوره کوتاه آزل های خوراکی موجب ناراحتی معدوی و روده ای می شوند، اگر درمان بیش از 7 تا 10 روز طول بکشد بیمار با خطر بالارفتن هپوتوکسیدی = سم در کبد مواجه خواهد شد. در بیمارانی که دوره درمان آن ها بیش از 3 هفته به طول می آن جامد باید آزمایش دوره ای کبد را آن جام داد. بیماران با قابلیت سیستم ایمنی بالا اغلب پس از درمان نیاز به تشخیص دوباره ندارند. بیماران مبتلا به نیوتروپنیا با بالا رفتن خطر انتشار عفونت مواجه بوده، بنابراین باید علایم عفونت های قارچی را بررسی کنند. به سبب بالا رفتن خطر بازگشت آن، بیماران مبتلا به HIV باید هر چند وقت یک بار برای بررسی بازگشت این عفونت ها ارزیابی شوند. 

 

 

اپیدمیولوژی و اتیولوژی

 عفونت قارچی پوستی (Tinea) باعث جوش می شود. عفونت های قارچی متداول عبارتند از تینیا پدیس (Tinea Pedis)، تینیا کورپریس (Tinea corporis) و تینیا کروریس (Tinea cruris). تینیا پدیس متداولترین عفونت قارچی پوستی شناخته شده و سالانه بیش از 25 میلیون را در آمریکا مبتلا کرده است. 

پاتوفیزیولوژی

 عفونت های پوستی قارچی در ابتدا به وسیله درماتوفایت هایی از قبیل تریچوفایتون، میکروسپوروم و اپیدرموفایتون به وجود آمده اند. تریچوفایتون نوعی قارچ (rubrum)بوده و برای بیش از 75 درصد موارد در آمریکا ارزیابی شده است. در یک وسعت کمتر کاندیدا و دیگر عفونت های قارچی منجر به بیماری های پوستی می شوند.در بیماران مبتلا به تینیا، درماتوفایت به لایه داخلی بافت زنده حمله کرده و منجر به یک بیماری موضعی می شود.

عوامل خطر 

1-      سیستم گردشی و انتشار معیوب

2-       قرار گرفتن طولانی در هوای گرم و مرطوب که باعث  عرق کردن لباس می شود مثل روزهای داغ و شرجی ممکو و هوای شرجی و گرم

3-        چین خوردن بیش از حد پوست در قسمت هایی که بطور طبیعی مستعد چین خوردگی است

4-      سبک زندگی ساکن

5-          استفاده از استخر های عمومی و خصوصاً استفاده از سونای بخار

6-       وجود  زخم در پوست

7-         تغذیه نامناسب

8-           بیماری دیابت

9-       کاهش عملکرد سیستم ایمنی بدن

 

 

 

 درمان غیر  دارویی = فارماکولوژیکی

  با توجه به این موضوع که رشد قارچ  در محیط گرم و مرطوب بیشتر است،لازم است که  بیماران لباس و جوراب گشاد و  از جنس پنبه ای  یا هر جنس دیگری که رطوبت را از بدن خارج می کند بپوشند  و از  باید بدانید که پوشیدن لباسهایی که از مواد مصنوعی یا پشم درست شده اند اصلاً مناسب نیست .  بخشی از پوست را که در معرض قارچ قرار گرفته است  باید تمیز نگه دارید و آن را با آب و صابون بشویید. نیز باید قبل از پوشیدن لباس  آن قسمت راخشک کنید و هم چنین به قسمت هایی از پوست که چین خورده اند توجه خاصی داشته باشید. هیچگاه بعد از بیرون آمدن از حمام یا استخر بدون اینکه بدنتان را خشک کنید لباسهایتان را با همان بدن خیس به تن نکنید . برای جلوگیری از شیوع این بیماری، از  حوله، لباس، کفش و جوراب اختصاصی خودتان استفاده کنید. می توانید  در استخر ها و حمام عمومی از کفش یا جورابی که پای شما را محافظت می کند، استفاده کنید.

۵. عوامل انگلی :

شپش و نقش بیماریزایی آن

شپش ها حشراتی هستند کوچک و بدون بال که بطور کلی به دو دسته  شپش های گزنده حیوانات و جوندگان و شپش های نیش زننده و مکنده خون انسان و پستانداران تقسیم می شوند .

شپش های گزنده حیوانات و جوندگان : این نوع شپش ها نیش نمی زنند و ضمائم دهانی آنها برای گاز گرفتن و ساییدن درست شده اند . این شپش ها از بقایای پوستی حیوانات و پرندگان تغذیه می کنند و چون خون تغذیه نمی کنند کمتر ممکن است بیماری میکروبی یا اتگلی را انتقال دهند ولی با این وجود باعث ناراحتی میزبان خود می شوند .

شپش های نیش زننده و مکنده خون انسان و پستانداران  : این نوع  شپش ها همچنانکه از نام شان پیداست بجای گازگرفتن نیش می زنند و از خون انسان و پستانداران  تغذیه می نمایند . از این رو  در صورت بیمار بودن انسان میزبان براحتی می توانند عامل بیماریزا را به انسان و یا موجود دیگر منتقل نمایند .

 انواع شپش انسان :

1 -  شپش سر ( پدیکولوس هومانوس  کاپیتیس) :  این شپش به رنگ خاکستری بوده و بدن آن مسطح می باشد . سر این شپش مخروطی و دارای دو چشم ساده و برجسته است .  اندازه متوسط آن 3/1 میلیمتر می باشد . شپش سر معمولا تخم های خود را به موهای سر می چسباند  

2 -  شپش بدن ( پدیکولوس هومانوس کورپوریس ) : این شپش نیز تقریبا" هم شکل شپش سر بوده با این تفاوت که اندازه آنها نسبت به شپش سر بزرگتر و حدود 3 میلیمتر می باشد  شپش بدن بیشتر روی لباس ها بسر برده و برای تغذیه ، خود را به نازکترین قسمت بدن می رساند و تخم های خود را روی تار و پود لباس می چسباند .

مشخصات زیستی و سیر تکاملی شپش سر و بدن :

این شپش ها انگل اختصاصی انسان بوده و خونخوار می باشد و در روز دو یا سه بار از خون انسان به کمک نیش خود تغذیه می نماید . مقاومت آنها در خارج از بدن انسان کم و نسبت به تغییرات درجه حرارت خیلی حساس بوده و اشخاص تب دار را ترک می کند و در درجه حرارت 52 درجه سانتیگراد در عرض چند دقیقه از بین می رود .

تخم شپش  رشک نامیده می شود . دوره باز شدن تخم ها بین 6 تا 8 روز است . از تخم ، شپش جوان خارج می شود که شبیه شپش بالغ بوده ولی شکم آن کوچکتر بوده و 18 روز بعد از خروج از تخم پس از سه بار پوس اندازی به شپش بالغ تبدیل می شود . این شپش ها حدود 6 تا 8 هفته در صورتیکه شرایط محیط برای آنها مساعد باشد زنده می مانند .

 

 نقش بیماری زایی شپش های سر و بدن :

شپش ها می توانند بطور مستقیم و یا غیر مستقیم  جهت انسان بیماریزا واقع شوند . بطور مستقیم نیش شپش ها باعث بروز پاپول کوچک کهیر مانند می شود که دارای خارش بوده و همین امر آلودگی ثانوی محل نیش شپش ها را در اثر باکتریها یا قارچ ها تسهیل می نماید که این جراحات ممکن است به زرد زخم تبدیل شوند .

نقش بیماریزایی غیر مستقیم شپش در پزشکی بیشتر است چون شپش می تواند ناقل عوامل بیماریزایی باشد که در انسان بیماریهای خطرناکی را ایجاد می نمایند .

شپش ناقل 3 بیماری مهم تیفوس اپیدمیک ، تب خندق و تب راجعه است  . در مورد دو بیماری تیفوس اپیدمیک و تب خندق عوامل بیماریزا پس از خونخواری شپش خود را به سلولهای جداره روده شپش رسانده و پس تکثیر تزایدی باعث پارگی سلولها شده و بدین ترتیب عوامل بیماریزا با مدفوع شپش به بیرون راه یافته و در نهایت آلوده شدن محل نیش شپش با مدفوع آن باعث می شود که عامل بیماریزا موجود در مدفوع وارد بدن انسان شود و  ایجاد بیماری نماید .

عامل بیماری تب راجعه نیز در محوطه عمومی بدن شپش تکثیر یافته و انتقال بیماری با له شدن شپش و آزاد شدن مایع بدن آن در مجاورت محل نیش شپش صورت می گیرد .

شپش عانه ( فتیروس پوبیس ) :

این شپش هم رنگ آن بصورت خاکستری بوده و سر آن در یک فرو رفتگی موجود در سینه قرار دارد . اندازه آن بین 1 تا 5/1 میلیمتر می باشد .

مشخصات زیستی و سیر تکاملی شپش عانه  :

در اغلب موارد این شپش به موهای ناحیه عانه و اطراف مقعد می چسبد  و در سایر جاهای مودار بدن مثل زیر بغل ، مژه و ابرو نیز ممکن است دیده شود .  شپش ماده تخم ها را در قاعده موها می گذارد .

تخم ها بعد از 6 الی 7 روز در محیط خارج باز شده و نوزاد شپش از آن خارج می شود که در عرض 15 روز پس از سه بار پوست اندازی بالغ می شود . مدت زندگی در شپش عانه در حدود 3 هفته می باشد .

نقش بیماریزایی شپش عانه :

محل نیش شپش ابتدا سرخ شده و بعد پاپولهای گلی رنگ در ناحیه ظاهر می شود که توام با خارش است . این خارش در موقع شب با شدت بیشتری بروز می نماید و در اثر خاراندن جراحات ناشی از تولید می شود که حتی این جراحات ممکن است اگزامایی شوند .

در فرم های مزمن آلودگی با این انگل ، لکه های آبی رنگ در روی پوست ظاهر می شود که این    لکه ها  بیشتر در روی شکم ، سطح قدامی رانها و همچنین سطح داخلی انها دیده می شود .

درمان این آلودگی انگلی باستثنای آلودگی پلک ها مثل درمان  شپش سر و بدن انجام می شود ولی در مورد آلودگی پلکها باید از پماد چشمی اکسید جیوه یک درصد استفاده نمود .

 

راههای پیشگیری و مبارزه با شپش های انسان:

برای جلوگیری از آلودگی به شپش بهترین راه نظافت شخصی و مراعات موازین بهداشتی است و این در صورتی است که تمام افراد اجتماع انرا مراعات کنند ولی چون اشخاص غیر بهداشتی وجود دارند لذا این طرز پیشگیری موقتی خواهد بود . در مواقع خطر مثلا" در اثر بروز اپیدمی ها ، بهترین راه مبارزه ، استفاده از روش های فیزیکی ( حرارت ، جوشاندن و غیره ) و یا شیمیایی ( مصرف حشره کش ها ) می باشد

شرح بیماری گال

جرب ها :

جرب ها عامل بیماری گال یا گری هستند . بر عکس کنه ها جرب ها را نمی توان با چشم دید و فقط با میکروسکوپ یا ریزبین قابل دیدن هستند حمله جرب ها به انسان یا دام باعث خارش شدید می شود که به آن خارش شبانه می گویند . جرب ها به پوست حمله می کنند و سپس با بوجود آوردن سوراخی به زیر پوست می روند . حیوانات و یا انسانهای آلوده به جرب ها دچار خارش شدیدی می شوند . این خارش در زیر آفتاب شدت می یابد .

مو و پشم آلوده می ریزد و به دلیل خارشهای شدید کبره یا زخم بوجود می آید . انسان ، گاو ، اسب ، گوسفند ، سگ ، گربه و ... ممکن است به جرب آلوده شوند . به طور معمول جرب ها در محیط ، در هنگام روز پنهان هستند و در هنگام شب از شکاف ها و درز دیوارها خارج می شوند و خونخواری می کنند . انسان جرب را از حیوانات و یا سایر انسان های آلوده از طریق تماس با لباسهای آلوده می گیرد .

علائم بیماری

پیدایش دانه های کوچک سرخ رنگ در نقاطی مانند لای انگشتان، اندام تناسلی و بیضه ها ، شکم ، زیر بغل،کشاله ران و در آلودگی های شدید بازوها و پشت و در بچه های کوچک ساق پا . کف پا، همراه با خارش بسیار شدید علائم اولیه بیماری گال است .خارش در زمانهایی که بدن گرم می شود مثل شب ها هنگام استراحت در رختخواب بیشتر می شود.گاهی در اثر خاراندن محل آلوده زخم های چرکی نیز ممکن است ایجاد شود. بیماری به سرعت در بین تمام افرادی که بصورت گروهی با هم زندگی می کنند مانند افراد خانواده ،زندانیان ، سربازان و بیماران آسایشگاههای روانی انتقال پیدا می کند .

 

دوره ی کمون بیماری

دوره کمون این بیماری 14-12 روز پس از تماس با منبع آلوده می باشد.

 

تشخیص بیماری

از روی علائم پوستی و سابقه بیماری و انتقال سریع آلودگی دربین افرادی که با یکدیگر تماس نزدیک دارند می توان به بیماری گال مشکوک شد لیکن تشخیص نهائی بیماری در آزمایشگاه با نمونه برداری از پوست و مشاهده انگل در زیر میکروسکوپ میسر است.

 

شیوع بیماری در اجتماع

بیماری گال در زمانهایی که سطح بهداشتی فردی و اجتماعی پائین باشد در بین همه افراد و در تمام سنین دیده می شود.

خانواده های که دارای سطح بهداشتی پائین هستند و افرادی که به صورت گروهی زندگی می کنند در معرض خطر آلودگی بیشتر می باشند.

بیماری گال همیشه با فقر اقتصادی و بهداشتی همراه بوده است .ولی گاهی در بین افرادی که بهداشت شخصی را به خوبی رعایت می کنند دیده می شود.

 

 

 

یشگیری از آلودگی به جرب :

1- دام هایی که تغذیه آنها درست و مناسب است کمتر به انگل جرب آلوده می شوند .

2- رعایت بهداشت در دامداری و سمپاشی به موقع محل زیر نظر دامپزشک از گسترش بیماری گال در میان دامها جلوگیری می کند .

مبارزه با جرب :

1- برای مبارزه با جرب در دامها می توان از ترکیب های گوگرد دار مانند خمیر گوگرد استفاده کرد .

2- استفاده از سم های مجاز با نظر دامپزشک نیز برای حمام دادن دام ها مناسب است .

3- اگر دامدار و یا افراد خانواده او به جرب آلوده شدند ، با دستور پزشک باید از شامپوی ضد جرب استفاده کنند .

4- دامهای آلوده را باید از گله جدا کرد تا بیماری به دام های دیگر منتقل نشود .

پیشگیری به طور کلی:

1- به محض پیدایش علائم بیماری در شخص یا اشخاص باید اینگونه افراد به پزشک مراجعه و تا رفع علائم بیماری با کسانیکه در تماس نزدیک بوده اند فاصله بگیرند. رختخواب و اتاق این افراد کاملا باید جدا از افراد سالم باشد .

2- لباس ، ملحفه تمام البسه ای که با بدن بیمار تماس داشته است باید جوشانده شود و یا حداقل یک ساعت در محلول های ضد عفونی کننده باقی بماند.

3- چنانچه مکانهای عمومی مثل سالن آسایشگاه و اتاق بیماران بیمارستان آلوده شود بایستی با دود گوگرد یا ... مکان مربوطه ضد عفونی شود.

درمان داروهای مختلفی مثل شامپو و محلولهای ضد گال وجود دارد که طبق دستور مصرف آن موجب بهبودی بیماری گال می شود و بهتر است به فاصله چهار روز درمان تکرار گردد.

درمان در خانواده بایستی بصورت دسته جمعی و همزمان در تمام افراد صورت گرفته و توام با انجام دستورات بهداشتی باشد. البته بعد از یک دوره درمان ممکن است خارش ادامه داشته باشد ولی چرخ انتقال قطع میشود

منبع

اخبار تکنولوژی - اسکریپت - گنج یاب - فلزیاب - انجمن تخصصی وبمستران - دانلود موزیک - جستجوگر فارسی - فلزیاب گنج یاب - اسکریپت فارسی - دانلود اسکریپت - قالب وردپرس - افزونه وردپرس - تبلیغ در اینترنت - امید صمدبین